‘De hand van God’ van Sorrentino

Het is hier al vaker verkondigd. Netflix is tijdens de corona-periode met haar lockdowns een uitkomst gebleken. Het toonde zich een uitstekend alternatief voor de bioscoop, die immers gesloten was. Bovendien was het de uitgelezen uitwijkplaats om te ontkomen aan het werkelijk ondermaatse aanbod dat de Nederlandse televisiekijker doorgaans krijgt thuis gebracht. Aan de andere kant moet je er wel wat voor doen om op Netflix aan je trekken te komen. Niet dat het zoeken is naar een speld in een hooiberg. Maar het aanbod van films en tv-series is zo groot dat de kans meer dan aanwezig is dat je vaker door de bomen het bos niet meer weet te zien. Ik spreek een beetje uit ervaring, met dien verstande dat de door mij gedane moeite tot nu toe altijd ruimschoots beloond is. Bijvoorbeeld nu weer met de pas uitgebrachte film “De hand van God” van de Italiaanse cineast Paolo Sorrentino. Een werkelijk prachtige en sfeervolle film waarin Sorrentino teruggaat naar de zomer van 1986, waarin hij via een groot familiedrama zichzelf en zijn ambities om filmmaker te worden, ontdekt. Waarbij hij zijn geboortestad Napels als het allesomvattend decor gebruikt en de kustlijn als de rode draad waar het verhaal van zijn zomer telkens weer uitkomt. Hij is net zeventien, ontdekt de wereld, de liefde en vooral zichzelf in relatie tot zijn door en door Napolitaanse omgeving.


Waarin de komst van Maradona naar de FC Napels het leven volledig beheerst. Het gaat bijna nergens anders over of speelt op de achtergrond altijd een rol. Het rumoer van de stadions klinkt steeds weer op en het is uiteindelijk zelfs de hand van God, die van Maradona, die de jonge Paolo het leven redt. Daardoor was hij op een fataal moment juist op de goede plaats om vervolgens zichzelf, zijn vrijheid en zijn verbeeldingskracht te vinden. Waarmee de essentie van deze film in feite is weergegeven en ook haar kracht is genoemd. Maar daar staat tegenover, zij het niet in hinderlijke mate, dat de film na een werkelijk grandioos filmisch intro er wat mij betreft iets te lang over doet om bij haar kern uit te komen. Eerst meandert ze langs voorvallen, geschiedenissen van, naar pas later blijkt, de gehele entourage van de jonge Paolo, zonder dat er een onderling verband duidelijk wordt. Anderzijds zijn de vertoonde personen zonder uitzondering zo bizar, dat het een feest is om naar hun escapades te kijken, waardoor je je ook waant in een film van Fellini. En laat Sorrentino zich nou schatplichtig achten aan die grootmeester. Waardoor plotseling alles met alles te maken heeft en veel halverwege de film op haar plek valt, wanneer het echte verhaal zichtbaar wordt en zich ontrolt naar een mooi en optimistisch eind.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s