Waar blijft de linkse afslag?

Het was een merkwaardige gewaarwording. Het klonk als een echo uit een verder verleden. Alsof iets van mij plotseling niet meer bestond. Goh, schrijf jij links, werd er namelijk aan mij gevraagd. Waarop mijn logische antwoord was dat ik dat mijn hele leven lang al deed, welke de logische repliek van de vragensteller opriep dat mijn hele denken en doen ook nooit anders dan links was geweest. Wat, toen dat zo uitgesproken werd, het beeld en het geluid van een andere tijd opriep. Want wie is er nog links, wie noemt zich nog zo of wordt als links aangeduid? Opeens werd ik mij gewaar dat links een overjarig begrip was geworden, op de achtergrond en zelfs uit het zicht was geraakt, want overstemd door de hoge toon van rechts en extreem rechts en verder van alles dat zich conservatief noemt. Wat in het huidige tijdsgewricht een eretitel schijnt te zijn geworden, waar wie maar even anders denkt het predicaat van politiek correct krijgt aangewreven alsook het lidmaatschap van de linkse kerk weet toegekend. En als dat maar vaak en intensief genoeg gebeurt, dan weet je je plek, vooral als het aantal aldus draaiende en malende windmolens alleen maar toeneemt en het gevoel van een Don Quichote te zijn, die daar vruchteloos tegen vecht, slechts sterker wordt.


Die weg is het toch met links en met ieder die zich dat gedachtengoed had toegedicht, uiteindelijk op gegaan. Het is steeds stiller ter linkerzijde geworden, zo stil dat links, of liever gezegd progressief dan wel wat daar voor doorgaat, een nieuwe plek in het politieke spectrum heeft gekregen. Want lijkt het er niet verdacht veel op dat nu het echte links is verdwenen of in rook is opgegaan, er een nieuw soort van links ontstaat, namelijk in het midden, omdat dat slechts is overgebleven en in elk geval links van het rechts – conservatisme en rechts – extremisme ligt. Zo kan het dus ontzaglijk verkeren en kunnen panelen vliegensvlug verschuiven, terwijl je erbij staat, ernaar kijkt en met de ogen knippert. Want dat is er momenteel wel overduidelijk aan de hand. Links vervliegt, trekt zich terug, verdwijnt en zwijgt, in weerwil van het feit dat ik mijn hart nog altijd ter linkerzijde, en dus wat mij betreft op de goede plaats draag, zonder dat ik het gevoel heb in een verleden te leven. Ik zie alles namelijk wel voor mijn ogen gebeuren. Waardoor voor mij de vraag wanneer dat hart op die goede plaats weer eens echt in brede kring gaat kloppen, des te dringender wordt. Want het kan toch niet zo zijn dat wij onze ware zijn, onze sociale aard blijven ontkennen? Wij zullen toch wel eens op onze schreden terugkeren en weer de weg naar links in willen slaan?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Waar blijft de linkse afslag?

  1. m@th zegt:

    Evolutie is niet links gericht, en ook niet op de sterkste, maar de meest aangepaste blijkt de meeste kans om te overleven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s