‘Na de revolutie’ van Jan Konst

De aanleiding om ‘De wintertuin’ van Jan Konst te gaan lezen werd gevormd door de recente verschijning van zijn boek ‘Na de revolutie’. Maar omdat het onderwerp van dat eerdere boek mij echt aansprak, namelijk de geschiedenis van een Duitse familie gedurende de twintigste eeuw en een staart van de negentiende eeuw, ben ik daarmee begonnen. Tot mijn grote vreugde, omdat het een fascinerende beschrijving bleek van het reilen en zeilen van een willekeurige familie gedurende die roerige periode van de Duitse historie. Waarmee ik eigenlijk min of meer heb aangegeven dat het tweede boek van Jan Konst, ‘Na de revolutie’, voor mij toch in zekere zin een anti-climax was. Waarmee ik niet wil zeggen dat het beroerd geschreven is. Zeker niet. Maar de hele vertelling beklijft toch aanmerkelijk minder dan ‘In de wintertuin’. Het is allemaal wat minder spectaculair, wat braviger, een beetje te Nederlands, zijn ‘Na de revolutie’. Met dit boek verhaalt Konst over zijn eigen jeugd, in Utrecht en Baarn, tot het moment dat hij gaat studeren. In 1981. Hij probeert op die manier een portret te schetsen van zijn generatie, die ook wel de Verloren Generatie wordt genoemd, de generatie die de revolte van de zestiger jaren niet echt heeft meegemaakt en daardoor al met een lichtelijk ontheemd gevoel in het leven kwam te staan.


Wat nog eens versterkt werd door de omstandigheid dat die generatie toen ze na een voltooide opleiding op de arbeidsmarkt dacht te kunnen gaan oogsten, daar geen open en beschikbare plek meer vond. Het waren de donkere en miezerige tachtiger jaren, de domper die wel moest volgen na de periode van opbouw na de Tweede Wereldoorlog en de kolossale welvaartsgroei direct daarna in de zestiger en zeventiger jaren. Het gras bleek voor de voeten van de Verloren Generatie weggemaaid door de babyboomers, de protestgeneratie. Met dat daardoor ontstane ontheemde gevoel gaat Konst in ‘Na de revolutie’ dus aan de haal en portretteert hij zichzelf en zijn jeugd als de maat der dingen zoals die dan moest gelden voor die Verloren Generatie, die geboren was tussen 1955 en 1965. En nog een keer. Dat doet hij zeker niet onaardig en hier en daar zijn zijn observaties zeker to the point, maar van baanbrekende inzichten is er in dit boek eigenlijk bijna geen sprake. Waardoor het per saldo, hoe bekwaam geschreven ook, toch een vlakke vertelling wordt die er maar niet in is geslaagd om mij nou eens goed mee te slepen. Daarvoor mist het de hoogte – en dieptepunten die ‘De wintertuin’ wat mij betreft zo kenmerkten en daarmee zo verteerbaar maakten. Dat is Jan Konst dus deze keer niet gelukt. Zodat ik van harte hoop dat ook voor hem alle goede dingen in drieen gaan en hij van zijn volgende boek weer een succes van jewelste weet te maken.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s