Het eigen gelijk eerst

Het is nog niet zo lang geleden dat onze zuiderburen het wereldrecord van de langst durende kabinetsformatie vestigden. Typisch Belgisch, haastten wij sindsdien bij herhaling en bijna dijenkletsend te verkondigen. Op het schaamteloze en respectloze af en tegelijkertijd getuigend van een minimum aan zelfkritisch vermogen. Want zie de Nederlandse politiek nog niet eens zoveel jaren later al aardig in de buurt van datzelfde record komen. Zie al haar geschutter dat ook nog eens in het geniep blijkt plaats te vinden. Even om het geheugen op te frissen. Medio maart van dit jaar waren er verkiezingen voor de Tweede Kamer van de Staten Generaal. Direct daarna begonnen de gesprekken en onderhandelingen die tot de vorming van een nieuw kabinet zouden moeten leiden. Dat ging vergezeld van de belofte van de toonaangevende politieke partijen dat het hele proces geheel transparant zou verlopen en dus inzichtelijk voor elke burger zou zijn. Er zou ook geen aan alle kanten dichtgetimmerd coalitieakkoord komen. Meer een soort van intentieverklaring waaraan aan het kabinet deelnemende partijen gebonden zouden zijn, met voor elk van de partners voldoende ruimte om in het beleid eigen accenten te kunnen leggen. Mooie woorden die zich alsmaar lastiger bleken te verhouden met de praktijk van de kabinetsformatie.


Want het oude liedje bleek stukken makkelijker te zingen dan aan de kiezer gegeven woorden te houden. De achterkamertjes werden weer druk bezet, waardoor het oorverdovend stil bleef en er maar geraden moest worden welke kant het met de formatie op ging. Dat gaat nu al acht, negen maanden zo, zonder dat er ergens zicht is op wat voor een resultaat ook en wanneer. En dat terwijl de partijen die met elkaar in gesprek zijn, dezelfde zijn als het huidige kabinet hebben gesteund. Zodat het warempel zo moeilijk niet kan zijn om tot een vergelijk met elkaar te komen. Maar in Nederland dus wel, waar het eigen gelijk boven het algemeen belang uitgaat. Met de politiek als lichtend voorbeeld in de zich nu al zo lang voortslepende kabinetsformatie. Welke wel heel schril afsteekt tegen de aanpak door de Duitse politiek. Waar na de Bondsdagverkiezingen van eind september in nog geen twee maanden een nieuwe coalitie werd gevormd welke ook nog eens een ambitieus regeerprogramma aan het Duitse volk aanbood. Waar in deze spannende en lastige tijden natuurlijk om wordt gevraagd. Behalve in het eigenwijze Nederland, waar het eigen gelijk als nergens anders het algemeen belang overtreft. En waar we het – ocherm – mee moeten en kennelijk ook willen doen.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Het eigen gelijk eerst

  1. Dhyan zegt:

    Helemaal eens. Dit kabinet wil koste wat het kost blijven zitten en wringt zich in de meest vreemde bochten om dat te kunnen. Laten we uit alle politieke stromingen de kundige kandidaten er uit nemen en die ministerposten geven in plaats van dit stelletje stoethaspels.

  2. Hanneke zegt:

    Stelletje kleuters. Eerst een half jaar doen over het uitkiezen van je vriendjes, daarna maandenlang steggelen over de te spelen spelltetjes. En je zult zien, als ze eenmaal spelen gaan ze ruzie maken over de spelregels.
    Het zou niet beter geworden zijn, als de kleuters die niet mee mochten doen er wel bij waren geweest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s