Op de vierde november

Het zou me verbazen als het bij anderen anders is. Maar in mijn leven komen telkens een paar data terug waarop alles ineens anders werd. Een nieuwe baan, een verhuizing, een nieuwe liefde of een gebeurtenis of een indruk waardoor mijn leven en het gevoel dat daarbij hoort ineens van tint veranderde. Het zijn de kleinste gemene veelvouden waarin alles zich voor mij hernam, data die voorgoed op mijn kalender rood omcirkeld zijn. De eerste september is zo’n moment in het jaar dat voorgoed pregnant in mijn herinnering aanwezig zal zijn, want vaker de datum was waarop mijn leven een andere weg begon te zoeken. Minstens zo dominant is de vierde november in mijn geheugen gegrift. Bijvoorbeeld omdat het dus vandaag op de kop af vijfenzestig jaar geleden is dat de Hongaarse opstand met grof geweld door het Rode Leger de kop werd ingedrukt en ik als mannetje van dertien jaar met mijn oor gedrukt aan de radio te luisteren zat naar de ooggetuigenverslagen van Alfred van Sprang, fameus correspondent, die juist in die dagen zijn naam in het roerige Boedapest vestigde.


Rode wangen, ongeloof en ook fascinatie omdat dit de eerste keer was dat rebellie en oorlogsgeweld tot mijn besef en mijn wereld doordrongen, real life werd nadat ik al zoveel oorlogsverhalen via de overlevering en van horen zeggen had meegekregen. Dit was dus andere koek en liet tot op de dag van vandaag zijn sporen na om uiteindelijk een vaste plek in mijn onderbewustzijn te krijgen. Zodat het om een of andere reden geen toeval kan zijn geweest dat ik op de kop af achtenveertig jaar later, in 2004, begonnen ben met het schrijven van een weblog. Een bezigheid die ik tot op de dag van vandaag, dus zeventien jaar lang, zij het met nu en dan een onderbreking, stug heb weten vol te houden. Een onzichtbare hand moet mij daartoe hebben aangezet en ook hebben gestimuleerd om die zeventien jaar van schrijven, vinden en voelen vol te maken. Misschien zegt het ook wel iets over mezelf, hoe ik mij tot alles verhoud en verklaart het tegelijk ook wel waarom ik mij juist hier op heb gestort, mij hier comfortabeler bij voel. Omdat ik terugdeins voor het spreken in het openbaar, in het volle licht van de schijnwerpers? Zou dat het zijn? Zou ik de compensatie van de schrijverij daarom zoeken? Al zeventien jaar lang? En mij daarbij ook heel gelukkig voelen?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Op de vierde november

  1. Dhyan zegt:

    Wanneer je ergens goed in bent dan doe je het ook graag. En als je daarover complimenten krijgt is het natuurlijke een enorme aansporing daarmee bezig te blijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s