De tand des tijds

Hoe de tijd verglijdt en zijn sporen trekt en nalaat, werd ik pas geleden weer eens gewaar toen ik een ontmoeting had met iemand die ondanks verwoede en herhaalde pogingen van zijn kant maar geen teken van herkenning bij mij wilde oproepen. En dat terwijl ik een vrij scherp geheugen bezit en gezichten, ook als ze niet zo markant zijn, niet pleeg te vergeten. Maar nu dreigde ik toch lelijk van dit geloof in mijn kunnen te moeten afvallen, verstomd en verslagen als ik erbij stond terwijl die ander er werkelijk alles aan deed om tot de diepste krochten van mijn herinneringen door te dringen. Het werd zelfs heel ongemakkelijk omdat ik mij geen raad wist en mij in mijn hemd voelde staan omdat ik de man zo aan het teleurstellen was. Tot de ban brak en hij met een enkele quote mij ten langen leste wist te bereiken. “De Gelimmet, Mheer, gescheurde enkelband”. Waarna het kwartje bij mij werkelijk rinkelend viel en ik hem opeens, maar wel na dik dertig jaar, weer wist thuis te brengen. Geen wonder dat ik hem volledig was kwijt geraakt.

Want direct daarna was hij ook letterlijk uit mijn zicht verdwenen en daarmee in de vergetelheid geraakt, omdat het leven mij toen nog in een noodgang met zich meenam, ik het razend druk en dus ook meer dan genoeg onder handen had. Logisch dat dan van alles en iedereen die relevantie verliest, in rook opgaat of achter horizonten verdwijnt, terwijl mijn leven verder gaat. Wat met hem dus ook was gebeurd. Hoewel dat nog niet hoefde te betekenen dat dan beelden tegelijk vervagen. Maar in zijn geval was daar wel sprake van op een manier waardoor herkenning na zoveel jaar wel lastig moest worden. Want als je snor en baard elimineert tegen de heersende draad van de mode in en een haardos is van zwart naar wit verkleurd, dan kan je al bijna spreken van een metamorfose, die natuurlijk compleet wordt als de tand des tijds ook zijn werk heeft gedaan en sporen in de vorm van rimpels en groeven op een gezicht hebben getrokken. Dan wordt herkenning uiterst lastig en brengt eigenlijk slechts ongemak teweeg, is haast logisch en voorspelbaar, omdat de herinnering aan toen, dertig jaar terug, in feite is gewist en zo’n hernieuwde ontmoeting totaal niet wordt verwacht. Laat staan dat er een blijk van herkenning kan worden gegeven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op De tand des tijds

  1. Marga Van Poecke zegt:

    Herkenbaar verhaal

  2. L zegt:

    Maar hoezo kende je hem van een gescheurde enkelband? Was het een dokter?

  3. Dhyan zegt:

    Ik denk dat dat vooral opgeld doet in de latere fase van het leven. Ik ben wel nog gekende bekenden tegengekomen van dertig jaar geleden maar in mijn veertiger/vijftiger jaren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s