Aft

Aft. Het is nergens een afkorting voor en daardoor net zo’n atypisch woord als onyx dat ook tot niets te herleiden is en geen afkomst of een wortel heeft, maar gewoon op een of andere manier in onze taal lijkt te zijn beland. Waardoor het in elk geval nog de verdienste heeft een rol te kunnen vervullen in het Scrabble-spel of haar digitaal equivalent Wordfeud. Hoewel de betekenis zelfs daarin ondergeschikt is. Want wat doe je met drie letters die respectievelijk een waarde van 1, 4 en 2 punten hebben, dus je als speler nauwelijks de kans bieden om een klap op het water te geven, noch met een letterwaarde, om over een eventuele aanspraak op woordwaarde nog maar te zwijgen. Blijft over dat die drie letters, de a, de f en de t, aaneengeschreven wel staan voor iets dat op zijn minst gerangschikt kan worden in de toptien van het menselijk ongemak. Dat ook nog eens extra ongemakkelijk is omdat je er niet geacht wordt over te praten, laat staan te klagen. Terwijl het nota bene een vorm van pijn vertegenwoordigt waar je toch echt niet aan voorbij kunt gaan. Want je voelt zo’n verrekt zweertje of blaasje in je mond wel de hele dag.


Omdat het in je mond zit en er daardoor ook werkelijk heel erg aanwezig is. Precies zoals dat vlekje in je nekje dat steeds groter wordt. Zo schuurt en schrijnt die aft voortdurend, van minuut tot minuut, door je leven en je bestaan, dat er bijna door wordt beheerst. Zonder dat je de euvele moed moet hebben om je er over te uiten. Omdat er altijd erger leed te verzinnen is en zich ook voor zal doen, bij welke toehoorder ook. Wat je als drager van zo’n aft, zo’n minuscuul, maar wel venijnig pestding, ook nog eens zult moeten erkennen. Dag in, dag uit, een paar weken lang. Want zo lang moet je dat ongemak dragen en al die tijd moet je drie, vier keer per dag eromheen eten om niet herinnerd te worden aan die verrekte pijn, die je wel uit zal moeten zitten. En anders word je het wel gewaar als je praat, als je ademt of als je tong weer eens een beweging die kant op maakt. Noem het gerust een beetje lijden in stilte dat ook bij zo’n rottig en smerig blaasje veel te lang duurt en waarbij met het vorderen van de tijd elk onsje minder iets van bevrijding en perspectief biedt op een terugkeer naar het gewone leven, naar de tijd dat de aft weer een scrabblewoord is om eigenlijk het beste geheel vergeten te worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s