Caceres uitgelicht

In Nederland wordt het licht aan het eind van een tunnel meestal na twee kilometer of iets meer, dus na een minuut of vier, zichtbaar. In het buitenland, denk aan de Gotthard, worden daar de nodige schepjes bovenop gedaan. Maar zo zout als ik het heb moeten vreten toen ik in januari vorig jaar op weg was naar de Algarve, zullen weinigen hebben meegemaakt. Het was op de tweede dag van die rit, die in de buurt van Bordeaux een aanvang nam. Het was onverwacht vrieskoud, een enkele graad boven nul, toen we vanuit ons hotel vertrokken en direct de autoroute door Les Landes, die eindeloze vlakte tot de Spaanse grens, op konden rijden, in afwachting van al het moois en spannends dat het Baskenland en de Spaanse hoogvlakte ons die dag zouden brengen. De bestemming was Caceres in de Extremadura, over een route die ons langs onder andere Bilbao, Burgos, Valladolid en Salamanca moest brengen. Best spannend, met name vanwege de nauwgezette voorbereiding die aan de hele reis was voorafgegaan, en doordat die rit door een gebied zou voeren waar je normaal gesproken nooit komt. Dus klopte ons hart vol verwachting toen we de snelweg bij Bordeaux opreden om daar na nog geen drie kilometer in een trechter van de dichtst mogelijke mist terecht te komen die vervolgens van geen wijken meer wist. Waardoor we onze weg nagenoeg op de tast moesten vervolgen en eigenlijk alleen maar blind konden varen op onze navigatie en op de koersborden die af en toe nog wel eens wilden opdoemen.


Met op die hele lange weg nog enkele aanknopingspunten waar je verder ook niet echt vrolijk van werd hoewel dat beetje zicht in dat grijze alsmaar durende niets op zich nog wel lichtpunten bood, zij het zeer betrekkelijk. Want een echt warm gevoel kregen wij niet bij de aanblik van de torenhoge treurigheid van de industriestad Eibar zoals die ingeklemd lag tussen de Baskische bergen noch van de spaghettislierten waarop het stratenplan van Bilbao leek. Waarna we ons uren aaneen, vijf, zes uur, door een tunnel van mist boorden, zonder te worden gepasseerd of iets of iemand in te halen. Over verlatenheid en eenzaamheid gesproken. Die dus maar al te zeer bleek te bestaan en voelbaar en tastbaar was op de Spaanse hoogvlakte op die januaridag in het jaar 2020 en die met het uur eeuwiger leek te gaan te duren. Alsof het licht voorgoed was uitgedaan. Zodat het alles weg had van een luchtspiegeling toen het wolkendek aan het eind van de middag brak en de nevel aarzelend begon te wijken. Daar lag het, als een oase, Caceres, dat ons opeens met een snelheid naderde die omgekeerd evenredig was met de lengte van ons wachten op het licht aan het eind van die tunnel van mist. Waarna, er bij onze aankomst daar, een feest werd aangericht dat voor ons kon zijn bedoeld als het niet net Driekoningen op diezelfde dag was geweest.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Caceres uitgelicht

  1. Dhyan zegt:

    Alles goed Rob?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s