De hand van mijn vader

Het kwam vandaag weer eens in de praat te pas. Omdat van het een het ander kwam en we, voordat we het in de gaten hadden, weer bij de tijd van toen beland waren. Dat is haast het lot van ieder die op jaren is en die kijkend naar het nu eigenlijk altijd aan het toetsen aan en refereren naar het verleden slaat. Waarbij de conclusie steevast luidt dat vroeger lang niet alles beter was, soms wel, maar veel meestal anders. Waarmee de gespreksstof uiteraard hoog opgetast ligt en er onderwerpen genoeg zijn om aan te snijden. Zoals gisteren dan de vaders en moeders van toen die zo verschilden van ons toen wij die rollen invulden en helemaal van onze kinderen die weer op een heel andere wijze vadertje en moedertje plegen te spelen. Want was het niet zo dat onze ouders met een verleden opgezadeld waren dat om een gedrag en gevoelsleven vroeg dat nagenoeg haaks stond op wat er gevraagd werd in de tijd dat wij opgroeiden? Met als gevolg botsingen tussen generaties, omdat vaders en moeders, maar vooral de vaders, niet konden leveren waar kinderen zo naar op zoek waren. Gevoel, warmte. Maar doe het maar eens als je nooit hebt geweten wat dat precies was, want het nooit hebt ondervonden.


Omdat het niet gebruikelijk was, en vaker ook niet gewenst, om je gevoelens – noem het je ware aard – ook maar enigszins te tonen. We schrijven de vijftiger en veertiger jaren en de tijden daarvoor, waarin gebikkeld moest worden en de strijd om het bestaan het enige was dat er in feite in het leven toe deed. Kom ik als het ware bij mij zelf terecht en moet ik achteraf constateren dat ik bepaald niet veel te klagen heb gehad. Ik ben mijn jeugd doorgerold en heb dan ook redelijk zorgeloze jaren gekend, hoewel er heus wel eens wat bij ons thuis aan de hand was. Maar waar ook niet? Echter, over aandacht heb ik geen klagen gehad, zij het dat het achteraf bezien ook wel eens anders had gekund. Maar mijn vader die het van jongsaf verre van gemakkelijk heeft gehad, is er altijd geweest. Op zijn manier, maar meer dan goed genoeg voor mij, is mij zoveel jaren later toch bijgebleven. Zoals ik nog altijd zijn grote hand voel waarin ik mijn hand stopte als we samen op zondagmiddag naar het voetballen liepen, een hand die steeds warmer werd en welke hij vervolgens gebruikte, als het langs die lijn vooral in de winter steeds kouder werd, om mijn oortjes te laten gloeien. Dat was warmte. En daar kan zoveel jaren later nog steeds heel weinig tegenop.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s