De kop eraf!

Met het klimmen der jaren nemen de kansen op loops in je eigen levensgeschiedenis uiteraard hand over hand toe. De maandag begon er zowaar mee toen ik de achterpagina van de Volkskrant open sloeg en daar het gebruikelijke dagboekfragment zag staan. Dat was ditmaal van de hand van Lucas van der Land, de flamboyante docent politicologie aan de UvA in de rumoerige zestiger jaren, wiens colleges mij nog messcherp in het geheugen gegrift staan. Het waren allereerst als het ware theatervoorstellingen en daarnaast telkens weer bijeenkomsten waarin aan zijn hand de politieke theorie en de weerbarstige praktijk van die jaren bijeen werden gebracht. Waardoor hij toch voor menige student een soort mentor en geestelijk vader kon worden. Een herinnering waarmee de kop van de week af was. Wat dan zo’n gezegde is dat de tand des tijds heeft doorstaan. Want was het niet mijn vader die dat altijd zei als hij op maandagmiddag van zijn werk thuis kwam om te lunchen – ja, ja, dat kon toen nog – en dan uit volle borst verzuchtte dat de kop van de week weer af was? Vandaar dat die kreet nooit meer uit mijn systeem verdwenen is en daarmee dus een beetje de weerslag heeft kunnen zijn van de onsterfelijkheid van mijn vader. Maar genoeg gemijmerd en teruggeblikt, want de orde van de maandag was ten slotte ook wel weer zo dat een terugkeer naar de aardse werkelijkheid tot de aard der dingen behoorde.


Wat bijvoorbeeld te denken van Mathieu van der Poel die een plankje verwachtte waar dat niet was, dus vreselijk op zijn snuit ging en al zijn Olympische dromen op zijn buik kon schrijven? Met in zijn spoor nog veel van die Nederlandse Tokiogangers die zichzelf over het algemeen hoger hadden aangeslagen en ook al als medailledelvers waren beschreven dan dat dat door de ijzeren wetten van wedstrijden en toernooien werd gerechtvaardigd. Teleurstellend hun deelname, maar nog te vroeg om al van een fiasco te spreken. Maar wat is trouwens de betekenis van dat hele sportieve circus? Het gaat toch voorbij, wordt vaker vergeten en een enkele keer echt geschiedenis, overwoog ik, toen ik ’s avonds de door de zomergast Roxanne van Iperen (wat was ze goed!) aanbevolen film ‘Das weisse Band’ van Michel Haneke weer eens mocht zien en de tijdloosheid van de dingen verbeeld zag. De machtsstructuren, de weerloosheid van kinderen, de zuiverheid van het geweten die verpletterd wordt door de kwaadaardigheid die in mensen schuil kan gaan. Waarmee Haneke de voorafschaduwing van het Duitse drama dat tot de Tweede Wereldoorlog moest leiden, liet zien. Een intrigerende film, ‘Das weisse Band’, zo intrigerend dat ik hem nog wel een tweede en derde keer wil zien. Omdat er zoveel in verteld en verduidelijkt wordt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De kop eraf!

  1. Marga van Poecke zegt:

    Roxane wist een hoop maar ik vond haar weinig uitzicht bieden…..om niet zwaarmoedig te worden heb ik haar op enig moment het zwijgen opgelegd…..Dan vorige week Floris van Alkemade, ben ik dagenlang blij van geweest…….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s