Zo’n zondag op Kasteel Wurfeld

Hoe de macht der gewoonte je in de greep kan blijven houden, ook al zou je het zo graag anders willen, moet ik haast wekelijks ervaren. Ondanks dat ik bijna achttien jaar de tredmolen van vijf dagen werken en twee dagen weekend heb verlaten, lukt het mij maar moeizaam om mij van dat ritme los te maken. Wat wel zal komen doordat de wereld rondom mij dat tempo en die cadans aanhoudt, zodat er voor mij als eenling weinig anders opzit dan in de daarmee samenhangende mindset mee te gaan, constateer ik telkens praktisch elke zondag. Zo’n zondag was het dus gisteren ook weer. Zodat er toch iets bijzonders moest worden gedaan. En zonder dat er sprake was van een vooropgezet plan, werd het toch een zondag met een apart tintje, dat als het ware a l’improviste vorm kreeg. Want omdat er tussen Geulle en Uikhoven geen voetveer over de Maas voer, kwamen we via via en langs Maaseik op een plaats terecht waar ik ruim vijfentwintig jaar geleden vaker verbleef omdat er teamsessies van Rockwool, mijn toenmalige werkgever, werden gehouden. Er werd dan zo’n dag of drie daar gewerkt, gezamenlijk, op Kasteel Wurfeld, dat toen als conferentiecentrum annex hotel net een nieuw begin had gemaakt. Aan die keren dat ik daar was, heb ik goede herinneringen over gehouden, niet in de laatste plaats door de warme en hartelijke ontvangst door het jonge echtpaar dat net met de exploitatie van dat kasteel was begonnen, Etienne Odekerken en Marleen de Rijcker.


Alle jaren daarna heb ik dat goede gevoel gehouden, dat ik koppelde aan het voornemen om er ooit weer eens te gaan kijken. Nu vijfentwintig jaar later kwam het er zomaar eens van en werd mij de meest aangename verrassing bereid. Want Kasteel Wurfeld bleek in die tussenliggende jaren opgestoten te zijn in de vaart der volkeren, uitgebreid en een bloeiend hotel-restaurantbedrijf geworden, dat meer dan druk beklant was. Het bleek allure te hebben gekregen zonder dat er drempels voelbaar waren. Het had zich omringd met een schitterend park en fraaie, bloeiende tuinen. En wat het leukste van alles was. Ik voelde nog altijd die zelfde sfeer en warmte die ik er ook in 1995 en 1996 aantrof, waardoor het voor mij zonneklaar was dat mijn spontane bezoek van deze zondag zijn vervolg gaat krijgen met een etentje dat zonder twijfel goed moet zijn, ook gelet op het feit dat reserveren een paar dagen van tevoren meer dan wenselijk is. Waarmee verder alleen maar gezegd wil zijn dat het rondmaken van cirkels, waar het leven nogal eens uit bestaat, vaak best een aangename bezigheid kan zijn. Dat heb ik op zo’n zondag als gisteren was, bij Kasteel Wurfeld, vlak bij Maaseik, gelukkig mogen ervaren

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Zo’n zondag op Kasteel Wurfeld

  1. Anoniem zegt:

    Leuk verhaal

  2. Dhyan zegt:

    En dezelfde uitbaters als weleer?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s