‘The Restaurant’

Aanvankelijk zag het er helemaal niet naar uit dat er hier ook maar een letter gewijd zou worden aan die serie. Het was nog net niet zo erg als GTST, maar het kwam toch aardig in de buurt van dat niveau. Waardoor ik ernstige twijfels had, na aflevering vier en vijf, of ik daar mijn tijd wel verder aan moest besteden. Het was net niet drakerig of mierzoet, maar zeker voorspelbaar. De soap leek zich voor mij te ontrollen en het scheelde eigenlijk maar bitter weinig of ik had de rest voor gezien gehouden. En gelukkig heeft de aanhouder in mij gewonnen. Met als gevolg dat ik met per aflevering toenemend plezier ben gaan kijken naar de Zweedse serie ‘The Restaurant’ op Netflix om uiteindelijk te kunnen concluderen dat ik een geweldige verhalencyclus heb gezien, waarin een mooi tijdsbeeld werd gegeven van de vijfentwintig jaar na de oorlog, de jaren waarin de Zweedse welvaartsstaat vorm kreeg en opgebouwd werd dankzij achtereenvolgende sociaal-democratische regeringen. Centraal in de vertelling die 32 afleveringen in beslag neemt, staan de lotgevallen en wederwaardigheden van een familie die een toonaangevend restaurant in Stockholm bezit.


We volgen de ups en downs van het familiebedrijf, de conflicten, de mee – en tegenvallers van eigenaren en personeel. En zo wordt de naoorlogse geschiedenis van Zweden langzamerhand, maar fijnzinnig uitgetekend. Te zien is hoe de vrouwenemancipatie haar weg zoekt, hoe generaties botsen, hoe er met homosexualiteit wordt omgegaan. Het komt telkens dichtbij omdat het een plaats krijgt in een verhaallijn die nauwgezet uitgetekend en verbeeld wordt. En met het verloop van de serie springt het meer en meer in het oog dat het niveau per aflevering stijgt. De fotografie wordt vaker oogverblindend mooi, de acteurs lijken in hun rol te groeien waardoor er meer en meer scenes langskomen die zo uit een Bergman-film gekopieerd konden zijn. Er zijn dialogen die herinneren aan die andere Zweedse grootmeester van het toneel, Strindberg. Kortom, ‘The Restaurant’ stijgt met vorderen van het verhaal steeds meer boven zichzelf uit en verdient uiteindelijk wat mij betreft het predicaat van een serie die je gezien moet hebben, terwijl ik tegelijkertijd maar al te graag mijn conclusie herhaal dat ik blij ben dat ik naar deze serie ben blijven kijken. Ik had haar voor geen goud willen missen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s