Voor de draad

Zo kan er ineens de klad in het webloggen komen. Want daar is wel sprake van als het hier vanaf 19 april al oorverdovend stil is. En natuurlijk ben ik daarvoor een verklaring verschuldigd. Want het gaat niet aan om mijn trouwe lezers en bezoekers onverhoeds in de steek te laten, terwijl ze al op narigheid genoeg getrakteerd worden. Een nooit aflatende lockdown, een voorjaar dat nooit die naam had mogen hebben en dan ook nog zo’n scribent die er bijna ongezien tussenuit dacht te kunnen piepen. Nee, zo ben ik inderdaad in al die jaren niet getrouwd geweest met mijn lezerskring. Dus rest mij niets anders dan met de redenen van die onverwachte stilte voor de draad te komen. Waarbij al meteen gezegd kan worden dat er waarschijnlijk niemand zo verrast was door mijn onverwachte improductiviteit als ikzelf wel. En nog meer door de oorzaak ervan. Natuurlijk zijn er gebeurtenissen geweest die mijn pad naar mijn laptop en naar het schrijfavontuur versperden en daarmee voorkwamen dat mijn hoofd ernaar stond om logjes te produceren. Mijn hoofd bleek opeens leeg en niet geprepareerd om tot een ordentelijke gedachtenvorming te komen. Laat staan dat ik mij adequaat kon concentreren om behoorlijke logjes te componeren. Want de lat blijft voor mij onder alle omstandigheden hoog. Zodat ik het ook niet met mijzelf op een akkoordje gooi om mijn lezers en bezoekers dan in godsnaam toch maar te bedienen. Dus moest er wel een impasse in mijn ‘schrijverschap’ ontstaan door situaties en gebeurtenissen waar je niet naar op zoek gaat of waar je om vraagt.


Als je partner op een gegeven moment zich geconfronteerd weet met de kneuzing van een knie, dan gaat daar alle aandacht naar uit en moeten alle helpende handen die kant op. Waardoor er geen ruimte meer is voor concessies en compromissen. Dan is het, gezien de leeftijden die wij inmiddels bereikt hebben, gewoon alle hens aan dek en heb en had ik alleen maar aan haar zijde te staan. Te meer omdat zo’n gekneusde knie een flinke tijd in beslag kan nemen. Zodat het schrijven van logjes, waar je hoofd wel naar moet staan, dan even niet aan de orde is. En welke bezigheid, en zelfs de kans daarop, volledig achter de horizon verdwijnt, als jezelf vervolgens ook aan de beurt komt, want door een vervelend ongemak getroffen wordt dat je dan nog eens extra in beslag neemt. Want het was de vrijdag voor Pinksteren dat ik mij opeens met hartklachten in een ambulance op weg naar het Zuyderland-ziekenhuis in Sittard bevond om daar – geloof het of niet – per omgaande gekatheteriseerd en gedotterd te worden. Waarna ik – echt waar – de volgende ochtend per omgaande als het ware weer naar huis mocht om daar van de schrik en alle (in)spanningen bij te komen. Wat, nu bijna drie weken later, aardig lijkt te zijn gelukt, zij het dat het met de conditie, waar ik stevig op heb ingeboet, nog behoorlijk knudde is. Maar toch weer niet zo erg dan dat ik me weer bij mijn PC bijeen heb gepakt en in staat was tot deze verklaring en lichte boetedoening, die wat mij betreft een start is om de draard van het loggen weer op te pakken. En wat die belofte dan waard is, zal de komende tijd moeten blijken……

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

8 reacties op Voor de draad

  1. Marga zegt:

    Jeetje Rob, dat is schrikken…..en alle schrik zal wel niet voorbij zijn. Want zodra ons lijf laat merken dat het toch ook geen eeuwigheidswaarde heeft, al hopen we dat jarenlang wel, de confrontatie is op zich al een misselijk fenomeen.
    Ik hoop dat knieen en harten nu weer doen waar ze voor bedoeld zijn en daar nog een flink aantal jaren mee door gaan……..

  2. Christel zegt:

    Succes met het herstel ! Fijn om weer wat van je te horen.

  3. Mack zegt:

    Ik zag je wel op fb dus maakte me niet zo’n zorgen. Je bent er weer! Qua gezondheid bedoel ik. Succes met het herstel, komt vast weer helemaal goed.

  4. Albert zegt:

    Dat was even schrikken, maar helaas de verschijnselen horen een beetje bij de leeftijd. De medische wetenschap weet er heden te dage wel raad mee, zeker nu de reguliere zorg weer de plaats krijgt welke het verdient.
    Intussen is je schrijverschap geborgd en mogen we in deze warrige tijd op je reacties rekenen, zeker vanuit de provincie, waar aktualiteit(limburger oa) van de dag is.(bestuurlijk en maatschappelijk)
    Een wens tot spoedig algeheel herstel wensen we je en ook aan de partner.

  5. Hanneke zegt:

    Nou vooruit, het is je vergeven!

  6. sjogkel zegt:

    Doe rustig aan, maar leuk van je te vernemen.

  7. Margo zegt:

    Ik lees dit nu pas. Ik hoop dat het inmiddels beter gaat en je je weer een jonge God voelt.

  8. Dhyan zegt:

    Je bent ‘natuurlijk’ niemand een verklaring schuldig, maar fijn om te weten wat er met je aan de hand was. Het is even slikken dat het leven kwetsbaar is maar dat wist je al lang natuurlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s