Nationale dorpspolitiek

Als een fragmentatiebom is het resultaat van de stembusgang van afgelopen woensdag 17 maart ingeslagen. Want het Nederlandse politieke landschap is volkomen versplinterd. Waardoor er maar weinig redenen te bedenken zijn waarom hoopvol uitgekeken zou moeten worden naar de komende zittingsperiode van de Tweede Kamer. Een periode waarin onze volksvertegenwoordiging nogal wat op haar bord gaat krijgen. Drie parlementaire enquetes vragen immers veel van de capaciteit van de 150 Kamerleden. Tijd, kennis en vooral geduld en doorzettingsvermogen. En of die competenties over de hele breedte van het parlement van meet af aan beschikbaar zijn, kan maar al te zeer betwijfeld worden, terwijl daar juist om gevraagd wordt van diegenen die zitting nemen in zo’n enquetecommissie. Nog los van het feit dat diezelfde Kamerleden ook geacht worden hun reguliere parlementaire werk te doen, te weten de controle van de regering, de taak waarvoor zij primair door het Nederlandse volk gekozen zijn. Zij het dat meteen de vraag gesteld kan worden of de kiezer en ook de gekozenen zich daar wel ten volle bewust van zijn geweest. De verkiezingscampagnes en ook de eerste reacties op de stembusuitslag hebben in elk geval een heel andere kant op gewezen.


Met de behartiging van deelbelangen en de weerstand tegen bestaande politiek als meest uitgesproken speerpunten. In feite dus veredelde dorpspolitiek welke een landelijke dimensie kreeg plus een vertaling in mannetjes en vrouwtjes. Meer en andere chocolade was er bijeengenomen niet te maken van dat bijna laffe circus dat de belangstelling van de kiezer moest wekken. Met die complete versplintering van ons parlement tot gevolg en de gebakken peren waarmee onze vaderlandse democratie dus nu zit. Want van een gezond evenwicht tussen regering en parlement zal absoluut geen sprake meer zijn als er aan de ene kant een club zit die onder leiding staat van een man die al tien jaar geleerd heeft om zo’n regeringskar te trekken. Terwijl die club tegenwicht moet krijgen van een Kamer die het te druk heeft met zichzelf, het zo ook nadrukkelijk wil hebben, want zich vooral wil manifesteren en trouwens voor het grootste deel niet anders kan. Omdat er zoveel kleine fracties zijn en genoeg eenlingen, die het hele parlementaire speelveld moeten overzien en bestrijken en zich ook nog moeten inwerken om de regering naar behoren te kunnen controleren. Met genoeg democratisch besef en verlangen is het niet zo moeilijk om je geest daarom te zien kruipen…..

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s