Het ongelijk van de hogepriester

Het waren dus verzetshelden en vrijheidsstrijders die zich daarom ook niet vergrepen aan het bezit van anderen, maar gewoon proletarisch aan het winkelen waren geslagen. Aldus R. de Vries die dit gedrag vooral zag als een uiting van wanhoop van jongeren die zich door niks en niemand meer gehoord voelden. Zo ongeveer meende de nationale hogepriester tegen alles dat maar naar onrecht neigt, de orgie van geweld in de Nederlandse steden nader te moeten verklaren. De Vries aan de kant van de verworpenen der Nederlandse aarde en vol begrip voor gedrag dat met een beetje gezond verstand totaal niet te begrijpen is. Waarmee alweer een stukje duidelijker wordt waarom wij het met van alles en nog wat alleen maar moeilijker lijken te krijgen. Eenstemmigheid en eensgezindheid schijnt niet meer in ons nationale repertoire te mogen horen. Dankzij zo’n categorie van beterweters, waarvan de Vries er overduidelijk een is, welke bij iedere gelegenheid een podium krijgt geboden om, hoe onzinnig het ook is, dat tegengeluid te laten horen. We zijn immers een pluriforme samenleving en dat willen we vooral weten, als alle media tenminste geloofd moeten worden.


Met in dit geval als bizarre uitkomst dat zelfs als er sprake is van feiten die onomkeerbaar en onbetwistbaar zijn, zoals bij deze geweldsuitbarsting naar aanleiding van de invoering van de avondklok, er altijd weer lieden opstaan die de mitsen en maren te over in hun achterzak hebben en zo proberen om de publieke opinie te doen kantelen. Ongelooflijk, maar echt waar, en om er pijn in je buik van te krijgen. Want wat valt er nog waar aan te tornen als er collectief en zo zichtbaar over de schreef is gegaan? Als de gezamenlijke woede en alle misprijzen zo vanzelfsprekend en begrijpelijk zijn. Als compassie met de daders ver te zoeken is en het gezamenlijk ongenoegen slechts bevredigd wordt als aan al die daders een douw met hoofdletters wordt gegeven, van zo’n omvang dat het ze nog jaren zal heugen. En waardoor als ze ooit de jaren des onderscheid hebben bereikt en een beetje verstand hebben gekregen, er voor hen niets anders rest dan schaamte, diepe schaamte, die zo’n omvang heeft dat ze die nog heel veel jaren met zich mee zullen moeten dragen. Waarschijnlijk wordt dat hun grootste straf, dat verhaal dat aan je dierbaren niet is uit te leggen en dat ook nooit zal zijn. Des te wranger is het daarom dat zo’n figuur als die Peter R. de Vries daar nu een punt aan probeert te draaien en met zijn hogepriesterschap voortijdig en onterecht verlossing aan deze daders lijkt te willen bieden, waar boetedoening uitsluitend op zijn plaats hoort te zijn.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Het ongelijk van de hogepriester

  1. math zegt:

    En toch zijn er veel mensen aan de onderkant van de samenleving, van de economie, van de welvaart en van het welzijn die arm en ellendig als pechvogel in de rij bij de voedselbank staan, vermalen worden door gebrek aan eigen talenten en door de complexiteit van de onrechtvaardige maatschappij, zodat het laatste perspectief en licht in de tunnel gedoofd lijkt. Denk ik vaak als bevoorrechte bofkont.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s