‘De Napolitaanse romans’

Bijna een leven lang lezen, zo’n zestig jaar ongeveer, is achteraf beschouwd voor mij met een hoogtepunt begonnen. Met een boek, ‘De donkere kamer van Damocles’ van W.F. Hermans, dat in elk geval toen zoveel indruk op mij heeft gemaakt dat ik daardoor wel moet zijn gezwicht voor de betovering van de literatuur. Ik ben nadien blijven lezen ondanks dat de magie van dat eerste boek dat dus die aangename kennismaking verzorgde, daarna eigenlijk nooit meer overtroffen werd. Hoogstens naar de kroon gestoken door een enkel boek, zoals ‘De Buddenbrooks’ van Thomas Mann of ‘De reis van de voorganger’ van Per Olov Enquist. Maar daar bleef het dan bij. Waaruit ook weer niet afgeleid moet worden dat de rest van de door mij gelezen boeken dan maar buiten beschouwing moeten worden gelaten of middelmatig waren. Dat dus niet. Echter, het waren over het algemeen boeken die ik met plezier heb gelezen, de uitzondering natuurlijk daargelaten, maar in tegenstelling tot de hiervoor al genoemde boeken, namen ze mij niet zo in beslag dat het mij moeite koste om ze terzijde te leggen. Waar ik naar toe wil is dat ik nu een romancyclus heb gelezen die werkelijk alles heeft overtroffen en dus zelfs ‘De donkere kamer van Damocles’ in haar schaduw stelde. Wat ik nooit meer had verwacht, overkwam mij toch bij en door het lezen van ‘De Napolitaanse romans’ van Elena Ferrante, dat mij geheel heeft overrompeld en dus het onverwachte werkelijkheid maakte, want W.F. Hermans overtrof.


En dat met een vertelling over een vriendschap tussen twee vrouwen, die uitgetekend wordt van hun jongste jaren tot aan hun levensavond. Met de stad Napels, en meer in het bijzonder een van de wijken daarin, als de belangrijkste plaats van handeling, terwijl de Italiaanse geschiedenis van de tweede helft van de vorige eeuw met al zijn culturele, economische, sociale en politieke aspecten het decor van dit intense verhaal vormt. Waarin die vriendschap in al zijn facetten, psychologisch, emotioneel, filosofisch, wordt uitgewerkt in steeds weer verrassende, emotionerende en enerverende episodes en verhaallijnen, die je als lezer aan het boek kluisteren. Zonder dat er met pageturners, cliffhangers of andersoortige schrijverstrucs wordt gewerkt. De hele vertelling, die circa 1700 pagina’s in vier delen omvat, blijft zich op een natuurlijke wijze ontrollen. Waarbij je je telkens weer verbaast over ogenschijnlijk plotse en onverwachte wendingen, die welbeschouwd heel ingenieus gecomponeerd blijken te zijn en de vertelling volstrekt natuurlijk doen verlopen. Met als gevolg dat je voortdurend als lezer meegenomen, nee, meegesleept wordt. Zeventienhonderd pagina’s lang, waarvan ik met grote tegenzin nadat ik ze gelezen had, afstand moest nemen en die wat mij betreft op de kwalificatie van meesterwerk aanspraak kunnen maken. Want dat zijn dus ‘De Napolitaanse romans’ waarvoor Elena Ferrante de Nobelprijs behoort te verdienen. Kortom, van harte, nee, van ganser harte aanbevolen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s