‘The queen’s gambitt’

Opnieuw heb ik ervaren dat juichverhalen, die ook nog eens plegen aan te zwellen, als er maar genoeg gejuichd wordt, met de nodige korrels zout moeten worden genomen. Het eigen oordeel, het eigen gevoel plus de eigen waarneming zijn toch altijd maatgevend, horen dat ook te zijn, heb ik weer eens gemerkt. En dus niet die waan van de dag, waarvan het zo verleidelijk is om er in mee te gaan, al was het maar om aan te kunnen sluiten bij the talk of the town, om dat zogenaamde comfortabele gevoel van erbij te horen te hebben. Wat dus inderdaad niet mijn ‘cup of tea’ is en ook bleek te zijn, nadat ik de verleiding van zovele aanprijzingen en loftuitingen niet had weten te weerstaan. Want “The queen’s gambitt” op Netflix was het helemaal, zou het moeten zijn als ik alles en iedereen had moeten geloven. Dus verbond ik daaraan de consequentie om bij de eerste aflevering van die mini-serie aan te sluiten. Met na het kijken ervan gedurende een uur de afknapper van jewelste en de levensgrote vraag wat ik nu eigenlijk had gezien en wat ik in feite had gemist wat zoveel anderen zo laaiend enthousiast had gemaakt.


Want wat in dat uur aan beelden aan mij voorbijkwam, miste nu werkelijk alles om mij ook maar enigszins in beweging te krijgen en te beroeren, laat staan te enthousiasmeren. Een uur lang keek ik naar een film, een deel van een serie, die een gegeven bevatte dat ver van mij af lag, mij in het geheel niet aansprak, want wat mij betreft volstrekt ongeloofwaardig was met beelden van en verwijzingen naar verslavingsproblematieken in Amerikaanse weeshuizen in de vijftiger jaren. Maar dat kan nog zo zijn. Wat echter bij mij de deur in de richting van enig begrip of waardering dicht deed, was de sfeerloosheid die in de beelden besloten lag, de onaangename setting, de figuren zonder vlees en bloed, die net geen zombies waren, maar daar wel naar gemodelleerd leken. Waardoor het kijken ernaar mij met de minuut meer begon tegen te staan. Zelfs zo zeer dat ik blij was dat de eerste zestig minuten van “The queen’s gambitt” om was en ik daarmee dus meteen zeker wist dat er absoluut geen volgende zestig minuten besteed zouden worden aan het kijken naar dit verschrikkelijk product dat wat mij betreft zo snel en radicaal mogelijk naar de vergetelheid verwezen mag worden. Alle waan van de dag en de juichverhalen van zovelen ten spijt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op ‘The queen’s gambitt’

  1. Margo zegt:

    Ik ken het niet, niets van gezien dus. Ik kijk weinig tot geen Netflix. Ik heb mijn kinderen al een paar keer uit laten leggen hoe ik het op de tv kan zien, maar tegen de tijd dat ik dat wil weet ik het niet meer. De wereld wordt veel te ingewikkeld.

  2. Mack zegt:

    Ik heb het vanavond gezien, ik begrijp niet waar je het over hebt. Ik vond het zeer aangenaam.

    • robschimmert zegt:

      Een kil en koud afstandelijk product, met mensen die voor mij vlees en bloed plus gevoel misten. Neem dan ook nog die vreselijke setting van dat weeshuis mee en die rare simultaanmatch op die High School en begrijp dan dat ik van die film, zo’n film niet koud of warm kan worden. Gewoon omdat ik een gevoel, een ziel, sfeer en warmte mis, waardoor ik ook niets met een van de personen kan hebben en zodoende die hele serie met al die naargeestigheid mij verder gestolen kan worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s