Na ‘Weissensee’

Omdat de laatste indruk zeker zo zwaar telt als de eerste indruk, pakt dat bij de finale beoordeling van de Netflix – serie “Weissensee” niet ten gunste van die verder absoluut goede en onderhoudende reeks uit. Laat ik mij wat verduidelijken. Omdat “Weissensee” mij uit onverdachte hoek werd aangeraden, heb ik mij aan het kijken van die drie seizoenen die die serie besloeg, gezet. Niet bingewatchend, maar twee afleveringen per week, om het genietbaar en beheersbaar te houden. Er is immers meer dan film en televisie op deze wereld. De eerste indruk was onverkort goed. Mooi gegeven, met een DDR-familie die totaal verankerd is in het maatschappelijk en politiek systeem, maar tegelijk tegen de grenzen ervan aan loopt Wat in diverse verhaallijnen wordt aangezet en uitgewerkt, waarbij ik verder niet in details treed, omdat dit de lol zou kunnen wegnemen bij toekomstige kijkers van “Weissensee”. Maar denk aan de sfeer van de fameuze film “Das Leben der anderen”. De gelukkig gekozen verhaallijnen worden, en dat veraangenaamt het kijken alleen maar, fraai in beeld gebracht op diverse herkenbare Berlijnse locaties, terwijl de acteerprestaties in de verschillende prominente rollen ook gezien mogen worden. Kortom, een serie waar door mij telkens reikhalzend naar de volgende twee afleveringen werd uitgekeken, onder andere ook omdat er op gepaste wijze en op de goede momenten cliffhangers werden ingebouwd.


Wat uiteindelijk gedurende vier-vijfde deel van de gehele serie optimaal kijkplezier opleverde. Echter, de val van de muur en het slot van 1989 markeerden een breuk in “Weissensee”, omdat daarna de verhaallijn als het ware op hol sloeg, wendingen erin te plotseling en gezochter werden en daardoor een beeld opriepen alsof de serie halsoverkop afgewerkt moest worden, omdat er geen ruimte meer was voor een volgend seizoen. Althans dat was een indruk die gemakkelijk ontleend kon worden aan de loop van de gebeurtenissen, de snelheid en abruptheid ervan zoals die zich ontwikkelden gedurende de laatste vier edities van het derde seizoen. Met als gevolg de stellige indruk dat het zo zorgvuldig opgebouwde werk dat “Weissensee” toch was, nu ineens hopeloos afgeraffeld werd. Met dus verhaallijnen die onverhoeds een einde kregen en dientengevolge een kater bij mij als kijker teweeg brachten. Omdat ik nauwelijks de kans had gevoeld om naar de respektievelijke aflopen ervan toe te kunnen leven, of om ze te voorzien of aan te zien komen. Met als gevolg een wat lastige na – en bijsmaak bij deze verder prima serie, die zichzelf te kort deed door zo’n beroerde laatste indruk achter te laten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Na ‘Weissensee’

  1. Dhyan zegt:

    Ik denk dat dat voor de mensen in de DDR ook zo was. Je zit in een soort van cocon en ineens wordt die opengebroken en heb je geen idee wat er aan de hand is en hoe het nou verder moet.

  2. Anoniem zegt:

    Er bestaat ook een seizoen 4 van Weissensee, (nog) niet te zien op Netflix.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s