Een kwestie van smaak

Misschien is het allemaal wel echt zo gedetailleerd van geur, aroma of smaak en ben ik onvoldoende fijnbesnaard om de hedendaagse genietingen van koffie in al zijn variaties te kunnen ondergaan. Zeker is wel dat alle rimram die rond dat product steeds breder wordt uitgesponnen, aan mij voorbijgaat en mij meer en meer op de lachspieren werkt. Neem wat er de laatste jaren met de koffie aan de hand is geraakt. De tijd dat Douwe Egberts het primaat van de koffie had, dat je water kookte, vier schepjes Roodmerk op een filterzakje nummer vier deed en vervolgens daar het hete water op schonk, om zo een, twee, drie goeie koppen koffie te drinken, is allang voorbij. Op een of andere manier is dat op enig moment minder in de smaak gaan vallen bij deze of gene. Wat ongetwijfeld een slimme marketeer of productmanager moet zijn geweest, die eurotekens en een gat in de markt zag. Waarna Senseo was geboren en even succes mocht boeken, vooral omdat het zo gemakkelijk was. Want verder bleek het, nadat de tevredenheid over dat gebruiksgemak was uitgewerkt, bocht in het kwadraat te zijn. Afmars voor Senseo in de richting van de kringloopwinkel. Was dit dus al een vorm van volksverlakkerij, het bedrog kon nog stukken erger. En we zitten er nog midden in met de onzaligheid van Nespresso, met de schijnvertoning die onder de vlag van die merknaam wordt opgevoerd. Want dat is het toch, de poppenkast met personeel in Nespresso-uniformen dat tientallen variaties in koffiesmaken probeert aan te prijzen?


Met natuurlijk de ene blend nog geraffineerder dan het andere aroma plus de smaken die exclusief zijn, een, twee of drie sterren hebben en dus ook hun eigen rangorde hebben met een bijbehorende prijs. Waarbij je als klant natuurlijk vanwege het zelfrespect dat je toch hebt, uiteraard het meest exclusieve, dus duurste soort meeneemt om daar thuis lustig en welgedaan van te gaan genieten. Dat is dus het verhaal en de hele schijnvertoning. Want eenmaal thuis zie je allereerst dat er weer vijftig, zestig euro minder op je bankrekening staat. Wat er nu eenmaal bij hoort. Maar wat veel ontluisterender is, dat is de gewaarwording dat de koffie die je voor goed geld hebt gekocht, geen draad anders blijkt te smaken dan de soort die je voor veel minder geld ook eens bij Nespresso hebt gekocht. Wat eens te meer de bevestiging is dat je van goede huize moet zijn om die beweerde verschillen in smaak van zoveel soorten koffie te kunnen herkennen. Mij lukt het in elk geval niet, omdat een kop koffie als zodanig hoe dan ook voor mij goed genoeg is en omdat ik niet uitgerust ben met fijn afgestelde smaakpapillen om die schijnvertoning van Nespresso mee op te voeren. Hoewel het natuurlijk best een kwestie van smaak kan zijn. Maar laat mij daar mooi verder buiten. Ik hoef mij daar niet mee te bemoeien. Want ‘ohne Gewahr’ is koffie voor mij al lekker genoeg.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Een kwestie van smaak

  1. Dhyan zegt:

    Het is natuurlijk ook een vorm van zelfwaardering om jezelf het beste te gunnen dat er te koop is. Al is dat dan niet direct een Nespresso, ze weten de show goed op te voeren. Ik doe het met dat wat je als bocht omschrijft uit mijn Senseo.

  2. math zegt:

    Dit is een complex verschijnsel wat je nu aansnijdt. Waarom vinden mensen exact dezelfde wijn uit dezelfde roestvrijstalen coöperatieve tankcilinder van de wijnboeren verschillend smaken wanneer er een ander etiket op de fles is geplakt ?. Waarom waarderen we dezelfde muziek verschillend ? Waarom vinden we vandaag lekker, wat we morgen niet lusten? De zintuigen in combinatie met het brein, de ervaringen, de herinneringen, de leeftijd van het brein, de conditie van het brein, en nog meer factoren monden uit in het spreekwoord: over smaak valt niet te twisten. Laat ik het hoofdstuk wijn met zijn armzalige poëtische kitch-omschrijvingen maar dichtgeklapt. Koffie schaar ik onder dezelfde noemer.

  3. Mack zegt:

    Ik moest vandaag glimlachen om een bericht in de krant. Er was per abuis in een restaurant een fles wijn van 2000 euro verwisseld met eentje van 15 euro. De zakenlieden die de Rothschild hadden besteld maar de wijn van 15 euro kregen waren helemaal in extase over de kwaliteit van de Rothschild.

  4. sjogkel zegt:

    Herkenbare levens-koffiewandel in de tijd. Prima geschreven, maar ook een beetje sneu allemaal. Ik hoop dat we uiteindelijk weer bij de bonen uitkomen. Het liefst een eerlijke boon, die je gemalen of heel in huis haalt. En er is zeker wel een smaakverschil en soms ook de prijs waard, maar ook een dure boon is nooit een garantie. Zullen we het ooit leren?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s