Het geweld in ‘Brimstone’

De film “Brimstone” van Martin Koolhoven, die op maandag j.l. op Nederland 3 werd uitgezonden, heeft weer eens een gevoeligheid bij mij beroerd en blootgelegd, nadat ik er al een tijd geen last meer van had gehad. De laatste keer dat dat nog gebeurde, was meer dan een jaar geleden nadat ik een film van Quentin Tarantino had gezien. Gelukkig dat ik mijn weblog had. Want zo kon ik de toen opgelopen frustratie van mij afschrijven om vervolgens de reden van mijn geraaktheid uit het oog te verliezen en te vergeten. Tot het bij “Brimstone” weer prijs was, terwijl ik van tevoren zo was gewaarschuwd. Ik had kunnen weten wat mij te wachten stond, maar liet mij van de wijs brengen door de uiteenzetting over het thema van de film, dat ook nog eens actueel genoemd kon worden. Want Koolhoven beoogde met “Brimstone” de excessen die voortvloeiden uit het religieus fanatisme aan de kaak te stellen. Waarvoor hij de geschiedenis van een groep streng gelovige Nederlanders gebruikte, een groep die in het midden van de 19e eeuw vanuit Nederland naar Amerika overstak om daar een nieuw leven te beginnen dat dan geleid zou worden volgens hun strenge, orthodoxe en fanatieke godsdienstige opvattingen. Dat vormt het decor tegen de achtergrond waarvan Koolhoven een thrillerachtig verhaal schetst waarin dat religieuze fanatisme in alle denkbare, maar vooral extreem gewelddadige vormen tot uiting komt.


En daar begon het bij mij dus danig te wringen, kreeg ik een unheimisch gevoel omdat die gewelddadigheid in alle mogelijke varianten en heel expliciet werd getoond. Zo vaak en veelvormig dat het voor mij ongeloofwaardig werd en bij mij de vraag opriep of zoveel en zo uiteenlopend geweld dat zich maar bleef voordoen, nog wel kan bijdragen aan de geloofwaardigheid van een verhaal. Sterker nog, zelfs de indruk wekte dat het hele verhaal om het geweld gegroepeerd was. Met geen ander gevolg dan dat de film, en vooral de thema en de boodschap, alleen maar lastiger te verteren werd, door dat beeld dus dat het hele verhaal per saldo niet door de inhoud gedragen werd, maar dat al het geweld dat moest doen. Omdat de film wel verkocht moest worden, wel bedoeld was voor publiek, dat immers geacht wordt toch het meest te gaan voor scherpe kanten en het zwart en wit en niet op nuances en meer van zulke zoetsappigheid zit te wachten. Het kan haast niet anders dan dat Koolhoven voor die verleiding is gezwicht en “Brimstone” daarom deze gewelddadige vorm heeft gegeven. Wat afbreuk doet aan zijn artistieke integriteit. Jammer genoeg, omdat de film, het verhaal en ook de boodschap op zich best goed zijn, maar met alle ondubbelzinnig geweld op die kwaliteiten zwaar hebben ingeboet.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Het geweld in ‘Brimstone’

  1. sjogkel zegt:

    Ik heb de film bij verschijning gezien in cinema gezien. In de film draait hij er niet omheen, het is best schokkend en expliciet, een gruwelijk verhaal. Dat hij gezwicht is om de boel aan te scherpen om commerciële redenen vind ik zeker niet, daarvoor vond ik de film ook weer te “arthouse”, stylistisch . Koolhoven is geen zachtzinnige cineast, hij houdt zeker ook van Hollywood (jouw vriend tarantino) en andere grote namen en is daarnaast ook gefascineerd door donkere drijfveren van de mens, in deze film een religieus extremist.
    .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s