Een overtuigde republikein

Om maar met de deur in huis te vallen. Het slaat natuurlijk nergens op dat iemand door geboorte, door komaf of door erfopvolging een functie verwerft, laat staan staatshoofd wordt. Dat verhoudt zich op geen enkele wijze tot de geest van de 21e eeuw. Wat zoveel wil zeggen dat een staatsvorm als de constitutionele monarchie, zoals Nederland dus heeft, onmogelijk nog van deze tijd genoemd kan worden. Zodat de vraag meer dan gerechtvaardigd is wat wij nog met de familie Oranje moeten. Strikt genomen en rechtdoor geredeneerd dus. Met vervolgens de aantekening dat de vraagstelling wel zo actueel is geworden nu het huidige staatshoofd, op de enkele uitzondering na, waarbij naar zijn optreden op 4 mei wordt verwezen, meer dan eens kans ziet om de plank volledig mis te slaan en er meer dan eens blijk van geeft weinig tot geen gevoel te hebben voor datgene wat onder het Nederlandse volk leeft. Dat is nu een acuut vraagstuk, dat bij mij heel lang gesluimerd heeft, zo’n veertig, vijftig jaar, nadat ik mij in de zestiger jaren bekeerd had tot het inzicht dat de republiek de meest gewenste staatsvorm voor Nederland was. Mijn dwarsigheid van toen paste naadloos in de toen heersende tijdgeest welke onder andere bepaalde dat de monarchie, het koningshuis achterhaalde instituten waren.


Met als directe aanleiding de keuze van Beatrix voor een Duitser, Claus van Amsberg, als haar toekomstige echtgenoot, en dus hoog oplopende emoties die mij ook een tijd in hun greep hadden en mij tot een gelovig republikein maakten. Maar zoals dat vaker pleegt te gaan, doofde dat republikeinse vuur bij mij en ging mijn geloof een sluimerend bestaan leiden. De pragmaticus in mij was wakker geworden. Ik had wel wat beters te doen dan om mij daar nog druk over te maken. Huisje, boompje, beestje, baan, gezin, kinderen. Waardoor republiek en monarchie ergens achteraan in de rij van mijn interesses kwamen te staan. Ook omdat er zich eigenlijk in de wereld van de royals niks voordeed om je druk over te maken en ik ondertussen mijn leven leefde. Tot we een paar jaar terug een koning kregen, die uiteraard de gunst van de twijfel kreeg zolang hij mij en niemand anders voor de voeten liep. Hij kreeg zijn speelkwartier cadeau, ook om wederzijds aan elkaar te wennen. Maar nu we inmiddels een paar jaar verder zijn, blijkt het allemaal niet zo mee te vallen en heeft hij al de nodige misslagen begaan zonder dat er een kans op verandering in het verschiet lijkt. Waardoor het begin van dit logje tot stand kwam en voor mij de cirkel zo waar rond is, nu ik de overtuigde republikein blijk te zijn gebleven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Een overtuigde republikein

  1. Margo zegt:

    Bij mij ging het ook ongeveer zo. Een zinnig mens gelooft niet in sprookjes en goden, en al helemaal niet als we die ook nog moeten bekostigen. Als dan blijkt dat die koning zichzelf en zijn gezin boven het volk (datzelfde volk dat hem en zijn gezin jaarlijks miljoenen geeft) plaatst, en ook boven de afspraken die zijn gemaakt, en daarmee aantoont dat hij totaal geen feeling heeft met wat er gaande is, dan heeft hij voor mij compleet gefaald en mag hij wat mij betreft ontslagen worden. Ik geloof niets meer van de uitspraken en de zogenaamde betrokkenheid van Alexander en Máxima.

    • Dhyan zegt:

      Ik geloof daar ook niet in. Ik vraag me af of een in zo’n weelde en beschermd opgegroeid gezinnetje überhaupt wel enig idee hebben met hoe weinig inkomen velen in dit land moeten rondkomen. Waar door bezuinigingen steeds aan beknibbeld wordt en een vorst die er jaarlijks maar bij krijgt en van gekkigheid niet weet wat ie er mee moet doen.

  2. Mack zegt:

    Is een mooi en duidelijk verhaal. Snap het ook nog wel. Maar hoe zou je van staatsvorm moeten veranderen? Wat is daar voor nodig?

  3. math zegt:

    Helemaal mee eens, maar afschaffen van die poppenkast kost waarschijnlijk veel stemmen van eenieder die die flauwekul aan zijn hart drukt. Dus geen enkel politieke partij die zich daaraan wil branden. Misschien D66 ?

  4. sjogkel zegt:

    Wanneer het koningshuis niet meer ervaren wordt als het symbool van nationale eenheid zou het wel snel afgelopen kunnen zijn. Het beste is nog als ze er zelf een keer op een dag de stekker uittrekken.

  5. Dhyan zegt:

    We zouden alleen van het onschendbare deel van die constitutionele monarchie af moeten en die belachelijke uitkeringen aan de leden van het koninklijk huis van bijna 10 miljoen per jaar aan Alexander Maxima Beatrix en die kleine net 18 jaar geworden Amalia met haar 1,2 miljoen. Als representant van de Nederlandse staat mogen ze wat mij betreft wel blijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s