‘Het smelt’ van Lize Spit

Als een roman op haar eigen flap wordt aangeprezen als een literaire sensatie of als een debuut dat de stoutste verwachtingen overtreft, dan is waakzaamheid geboden en ben ik geneigd om op de rem te gaan staan. Ik moet al die vier – en vijfsterrenkwalificaties nog maar waargemaakt zien worden, is mijn haast logische reflex. Ik word door al dat gejubel vooraf als het ware in de wachtstand gezet, waardoor de schrijfster in dit geval met een handicap in mijn oordeelsvorming startte. Dat was dus mijn vertrekpunt met “Het smelt“, het in 2016 verschenen boek van de Vlaamse schrijfster Lize Spit. Waarvan de roem haar niet naar mij was vooruitgesneld noch had het die paar jaar terug mijn aandacht getrokken. Zodat ik toch min of meer de handen vrij had. Ik was in feite blanco en Lize dus verder voor mij een onbeschreven blad die mij met haar verhaal wel meteen geducht bij de hand nam en niet van zins bleek om mij los te laten. Want “Het smelt” ontpopte zich al vrij snel tot een echte pageturner, met name ook door de listige compositie, waarin twee verhaallijnen langzamerhand met elkaar verknoopt werden tot een vertelling die haast noodzakelijkerwijs in een dramatische en gruwelijke climax moest eindigen. Het gaat niet aan om een tip van de sluier daarvan hier op te lichten.


Wat trouwens vrijwel onmogelijk is omdat diverse elementen en personen zo nauw met elkaar verweven zijn dat een verwijzing hier of een zinsnede daar weinigzeggend zijn, want pas helder en begrijpelijk als het groter verband en de context ook duidelijk worden gemaakt. Waarmee in feite gezegd is dat Lize Spit een hecht doortimmerd verhaal heeft geschreven, waarin ze ook met de nodige cliffhangers je als lezer weet mee te slepen in de geschiedenis van een paar kinderen uit de Belgische Kempen, die zich van lichtvoetig en onschuldig naar treurig en gruwelijk ontrolt. En daar zit je dan bij en daar kijk je naar, naar de afwikkeling van dit verhaal met thrillerachtige kenmerken dat een clou krijgt die elke verbeelding tart. Maar die Lize Spit wel verzonnen krijgt als de toch vanzelfsprekende afloop van “Het smelt”. Want die verbaasde namelijk niet en lag kennelijk toch in de hele voorgeschiedenis opgesloten, althans die had Lize Spit er subtiel in verwerkt. Waarmee zij haar vakvrouwschap als schrijver en haar meesterschap als verteller voluit bewees. Maar om een literaire sensatie te zijn zal ze haar talent toch vaker moeten bewijzen. Immers na 2016 en “Het smelt” is het verder alleen maar stil rondom haar gebleven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op ‘Het smelt’ van Lize Spit

  1. Hanneke zegt:

    Hier ga ik dan maar eens naar op zoek.
    Het is altijd lastig met aanbevelingen waar dan ook. Ik haak altijd af als het woord hilarisch valt. Laat dan maar zitten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s