De pijn van een luchtfoto

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Maar die van mij toch ook, moet ik bij nader inzien en achteraf beschouwd bekennen. Zo eerlijk moet ik wel zijn als ik nog eens nadenk over beslissingen die ik ooit eens heb genomen. Ook bij kwesties waar het levensbelang niet in het geding was en het eigenlijk om futiele zaken ging, dus die niks om het lijf hadden als je er nu 25 jaar later op terugkijkt. Ik was de hele geschiedenis al compleet vergeten als ik weer eens niet een moment van opruimwoede had welke gecombineerd werd met nieuwsgierigheid naar de inhoud van een koffer die zeker al twintig jaar een vaste plaats diep in een kast had en daarom ook nooit meer was geopend. Logisch dat ik daar nu weer eens het mijne van wilde weten en de Samsonite van het jaar 1992 met veel pijn en moeite open kreeg om direct naar een panorama van mijn eigen huis te kijken. Ik zag een volledig anders ingedeelde voortuin met planten en heesters die ik allang vergeten was. De oprit zag er nog kakelvers uit met de patronen, die ik zelf in een paar avonden had bedacht en uitgewerkt, nog messcherp zichtbaar. Waarna het verhaal van de totstandkoming van die luchtfoto bij mij weer begon te dagen. Met op de allereerste plaats de kater die ik overhield aan die hele geschiedenis die begon met een gelikt verhaal dat iemand op een gegeven moment onaangekondigd bij ons kwam afsteken.


Met veel omhaal van woorden werd een uniek aanbod geschetst om ons huis vanuit de lucht te fotograferen. Typisch iets dat je ‘once in a lifetime’ tegenkomt. Een unieke kans die met beide handen gegrepen moest worden. Bedenk het eens dat een vliegtuig speciaal opstijgt om jouw woning te fotograferen. Wat dan een professionele luchtfoto als resultaat moet hebben, luidde de stem van de handige jongen die zijn poot bij ons tussen de deur had gekregen. En dan is vierhonderd gulden toch helemaal geen geld, vervolgde hij zijn offerte, die zo dringend en dwingend klonk dat ze al niet meer te weigeren viel. Zo dorps en zo volgzaam waren wij inmiddels geworden, dat we zonder slag of stoot – want de gesprekssfeer was o zo gemoedelijk – de opdracht tot het maken van de luchtfoto van ons huis tekenden. Waarna hij natuurlijk ijlings de benen nam om de volgende 400 gulden ergens anders binnen te harken. Drie weken later kwam de grote envelop met de luchtfoto daarin die inderdaad een momentopname bleek, een heel dure achteraf bezien, omdat ze nooit ergens een plaatsje kreeg en snel in de vergetelheid raakte, waarschijnlijk omdat we niet aan de pijn van die stupide misser herinnerd wilden worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s