Een opkontje voor mijn gemoed

Door al het gezever en gezanik over mondkapjes, over de effectiviteit ervan en over het hele circus eromheen, heeft mijn stemming danig te lijden. Het wauwelt maar raak rond de nationale bittertafel zonder dat er een stap voorwaarts wordt gezet. Het enige dat erdoor opschiet, is het coronavirus, het besmettingscijfer dat op elke opeenvolgende dag momenteel door het zoveelste plafond gaat. Met als florissante uitkomst op deze tiende oktober een getal van 6500. Wat we dus mooi bij elkaar hebben gekletst. Je zou er chagrijnig van worden. Ik in elk geval wel van zoveel geouwehoer en krachteloosheid. Waardoor mijn humeur best een opkontje kon gebruiken en dat gisteren ook kreeg toen ik mijn wekelijkse boodschappen ging doen en voorbereid was op een nieuwe afknapper, die er dan in zou bestaan dat het gros van de klanten in de supermarkt het dringend advies om een mondkapje te dragen, aan de laars zou blijken te lappen. Want was dat niet zo’n beetje de praktijk aan het worden in Nederland, de zichtbare nonchalance en onverschilligheid om gegeven adviezen ook daadwerkelijk op te volgen?


Verrassend genoeg mocht ik uit die verwachte boze droom ontwaken door een tekst van de hand van de supermarkteigenaar die zijn klanten erop attendeerde dat zijn medewerkers allen een mondkapje droegen om in dezelfde adem aan de klanten te vragen om hetzelfde te doen. Wat door hem alsook door zijn medewerkers heel erg op prijs gesteld zou worden. Punt en einde verhaal zonder verder nog meer toeters en bellen. Waardoor ik benieuwd naar het effect van dat verzoek was. Om ook heel snel het antwoord te krijgen toen ik zag dat 95% van de klanten zich inderdaad had voorzien van een mondkapje en de enkeling die dat niet had gedaan, zich een uitzondering met een zichtbaar ongemak leek te voelen. Mijn gemoed maakte even een sprongetje toen ik merkte dat het blijkbaar allemaal best wel kon en echt niet zo moeilijk was, als je je verhaal maar gewoon vertelt zonder al te veel grote woorden. Een kwestie van gewoon communiceren, heet dat. Misschien kunnen Rutte en het RIVM hier in Schimmert eens boodschappen komen doen om het kunstje hoe je het je klanten en kinderen vertelt, eens af te komen kijken.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een opkontje voor mijn gemoed

  1. Mack zegt:

    Maar als ik het goed lees wordt je humeur niet verpest door het gewauwel over mondkapjes, maar omdat niet iedereen de richting op gaat die jij bent opgegaan. Ik hoop ook wel eens dat ieder mij volgt. Tot nog toe een illusie. Ik droeg mijn zelfgenaaide mondkapje voor 15 meter omdat ik een sportzaal moest bereiken. In de zaal zou hij af mogen. Waanzin. Daar was echter nog een andere club bezig. Dus wij moesten wachten voor de zaal waar de deur van openstond. Omdat het nogal lang duurde en er steeds meer mensen zonder mondkapje binnenkwamen deden we het maar af. Veel te benauwd en totaal zinloos in die omstandigheden. Maar het is een dringend advies, dus ik heb het geprobeerd.

  2. Pingback: Lockdown – Mack

  3. Dhyan zegt:

    Het op die manier afdwingen vind ik veel ernstiger, sociale controle in de winkel. Ik vind het ten principale eenieders eigen verantwoordelijkheid. Zo zie je maar weer, zo vele mensen zo vele gedachten en ideeën met al dat gewauwel ten gevolge.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s