Mathieu, bijna een wonderkind

Om hem een wonder op wielen te noemen gaat toch wat te ver. Dan moet je de Merckxiaanse maat hebben bereikt. En zover is hij nog zeker niet. Bovendien, als hij al dat wonder op wielen zou zijn, waarom dan niet een Wout van Aert, een Pogacar, een Marc Hirschi of een Remco Evenepoel in een en dezelfde adem genoemd gezien de prestaties die zij met hun jeugd al geleverd hebben en waardoor zij met gemak met Mathieu van der Poel vergeleken mogen worden. Wat verder niet wegneemt dat die Mathieu absoluut een bijzonder kind is, bijna een wonderkind, dat er in elk geval niet voor terugdeinst om de meest bijzondere overwinningen te boeken. Zeges waar een verhaal bij hoort, die meestal mythische proporties hebben, die daardoor haast altijd in je geheugen gegrift zullen zijn, vanwege het drama dat er in besloten lag. Herinner nog die bloedstollende overwinning in de Amstel Gold Race van 2019, waarin hij vanuit geslagen en haast onmogelijke positie Alaphilippe en Fuglsang, bepaald niet de minsten, met een uiterste inspanning en jump nog net voor de finish wist te verslaan. En wat te zeggen van de wijze waarop hij dit jaar de Nederlandse titel op de weg veroverde na een solo van veertig, vijftig kilometer? Een staaltje dat hij nog eens dubbel en dwars over deed in de afgelopen zaterdag beeindigde BinckBankTour.


Hij wist deze ronde op zijn naam te schrijven door de laatste etappe die door de Vlaamse Ardennen rond Geraardsbergen werd gereden, winnend af te sluiten. En weer door een solo te rijden, nu van plusminus zestig kilometer. Wat volgens Mathieu eigenlijk niet zijn plan en bedoeling was, maar nu eenmaal zo liep, omdat hij ineens voorop reed en niemand met hem meeging. Waardoor hij toen maar in zijn eentje verder koerste. Alsof hij het allemaal niet kon helpen. Alsof het vanzelf ging. Wat eigenlijk meteen de hele toon zet van zijn manier van wielrennen. Het gaat zoals het gaat en meestal goed, hoewel ook wel eens faliekant mis. Zoals bij het WK vorig jaar in Yorkshire, toen hij weer afgetekend op kop lag, maar in al zijn drift en gretigheid vergat te eten, met de fatale hongerklop tot gevolg en een dikke kans op een wereldtitel daarmee verloren ging. Dat is Mathieu van der Poel ten voeten uit. Getalenteerd tot en met, maar ook zo enthousiast en onbekookt. Wat vaker goed gaat en dan opwindend is om naar te kijken, als hij je in zijn vlucht meeneemt, zo zeer dat je wielerhart op hol slaat, zeker als hij dan ook nog wint. Logisch toch dat het dan en ook daardoor een feest is om naar wielrennen te kijken, als die sport zo met het hart bedreven wordt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s