De Tour achteraf bezien – 6 –

Van Meribel naar Parijs

Na de laatste Alpenrit in de Tour, die overigens klonk als een klok, waren geluiden te horen dat de hele Tour zoveel als de dood in de pot was. Te voorspelbaar, teveel controle. Het publiek zou nauwelijks aan haar trekken komen. Nou, mag ik even? Moeten de renners dan 21 dagen lang en gedurende bijna 4000 kilometer constant strijd leveren? Kom zeg! Zou het niet zo kunnen zijn dat wij als kijkers al alles hebben gezien en dus steeds hogere eisen gaan stellen om aan sport, aan het wielrennen, nog plezier te kunnen beleven? Waardoor een Tour in deze vorm voor ons niet meer was zoals ze altijd was en wij dus ook verwachten. (18e etappe)

Champagnole was gisteren de finishplaats in de Tour de France en maakte daarmee dus naam in de wereldpers, waar het tot dan toe een volstrekt anoniem dorp in de Franse Jura was. Wat de Tour niet teweeg brengt en met een plaats doet. Trek er een keer de eindstreep van een etappe en je staat definitief op de kaart plus nog eens de kans op eeuwige roem. Vraag dat de inwoners van Gap, Pau en Albi maar. Wedden dat Champagnole heel snel in dit rijtje mag aansluiten en de revenuen zal plukken van het bezoek van de Tour, als de wielertoeristen haar ook aan zullen doen? (19e etappe)

Steeds vaker wordt beweerd dat wielrennen een teamsport is. En bijna had de Jumbo Visma – ploeg de juistheid van die stelling in de nu bijna afgelopen Tour bewezen. Tot die tijdrit kwam op la Planche des Belles Filles. De tijdrit, en zeker de klimtijdrit, is een discipline die eerlijk is, omdat het op de individuele kwaliteiten aankomt en beperkingen niet verhuld kunnen worden door de kracht van het collectief. Nou, hoe eerlijk de wedstrijd gisteren was, bewees Tadej Pogacar die met kop en schouders boven de rest uitstak en daarmee de tijdrit won, maar ook de verrassende en terechte winnaar van de Tour werd. Zodat het ook twijfelachtig blijft of het wielrennen nou echt een teamsport is. (20e etappe)

Zo’n laatste etappe van de Tour de France is normaliter al een verplicht nummer, waar ik mijn tijd niet aan besteed. Maar wat ik gisteren ervan zag, was naargeestiger dan ik kon vermoeden. Op het surrealistische af, met het beetje publiek en met de lange schaduwen over de Champs Elysees door de late en lage septemberzon. Beelden die mijn gebruikelijke kater na afloop van de Tour alleen maar groter maakten……(21e etappe)

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport. Bookmark de permalink .

Een reactie op De Tour achteraf bezien – 6 –

  1. Dhyan zegt:

    En ik maar hopen dat geen enkel wielerronde van enige faam mijn woonplaats ooit zal aandoen. Wat reageren mensen toch verschillend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s