“Afscheid van de wapenen”

Voor een dubbeltje op de eerste rij zitten, moet je eigenlijk niet willen. Want in de volksmond sta je er dan niet best op. En toch heb ik dat nu een keer wel gedaan zonder dat het mij een schuldgevoel oplevert, zonder dat ik het idee zou kunnen hebben een profiteur of wat daar op lijkt te zijn. Nee, ik heb nu gewoon het gevoel dat ik eens een mazzeltje heb gehad en toch voor een dubbeltje op de eerste rij heb gezeten. Want dat mag het toch heten als je voor 10 euro een klassieker uit de wereldliteratuur op de kop heb mogen tikken, welke nota bene door de uitgever in een geheel nieuw jasje was gedaan. Voor een prikkie, een spotprijs kwam ik aan “Afscheid van de wapenen” (A farewell to arms), de fameuze roman van Ernest Hemingway. Waar ik echt lol aan beleefde om vervolgens de inhoud van het boek eigenlijk verder op de koop toe te nemen. Dat het een belangrijk werk is, neem ik graag aan. Want haar anti-militaristische boodschap is natuurlijk tijdloos, dus nog altijd actueel. Maar of ze nog doel treft, blijft voor mij wel de vraag. Want de vorm neigt naar het gedateerde, onder andere door de vele en lang uitgesponnen dialogen, waarin de haast simplistische toon nog wel het meeste opvalt en het tegelijk voor de lezer nogal eens lastig is om vast te houden wie wat zegt in zo’n gesprek dat dus vaker pagina’s lang voortduurt.

Het moet een bewuste stijlkeuze van Hemingway zijn geweest, waarmee hij, gemeten naar de maatstaven van deze tijd, wel de vaart uit zijn vertelling haalt. Daarnaast laat hij de hoofdpersoon meer dan eens met zichzelf aan de praat gaan, wat in de tijd dat hij zijn ‘Farewell to arms’ schreef, zeker als een vernieuwing in de literatuur beschouwd kon worden, zoals zijn taalgebruik en nog meer zijn schrijfvorm soms hele verrassende varianten laat zien, zonder dat het boek daardoor voor mij aan kracht wint. Integendeel. Door die zich alsmaar herhalende stijl – en tempowisselingen wordt het de lezer niet gemakkelijk gemaakt om bij de les van Hemingway te blijven. Met als gevolg dat de hoofdtoon van het boek toch zoetsappig wordt en situaties en gebeurtenissen te breed uitgesponnen worden, waardoor er een flauw uitgeslagen beeld ontstaat rond de thematiek, welke voldoende gewicht en relevantie heeft om tot een stevig, doortimmerd verhaal te komen. Dat is Hemingway in deze roman over de Eerste Wereldoorlog eigenlijk onvoldoende gelukt. Waarbij wel opgemerkt zij dat dit “Afscheid van de wapenen” dat in 1929 geschreven werd, met de meest eigentijdse normen is gemeten en daarom misschien wel wat door de tijd is ingehaald.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s