Klaagschrift van een boomer

Op gevaar af om voor een ouwe zeur of knar te worden versleten – een boomer ben ik toch al – moet bij mij het hoge woord er weer eens uit. Waarbij het verder wat mij betreft niet aangaat of ik wel of geen aansluiting meer heb met de tijdgeest. Ik probeer mijn gezonde verstand, mijn gevoel te volgen en merk dat er nogal wat is, dat steeds meer bij mij gaat wringen. Met als vanzelfsprekende aanjager het coronavirus dat nu eenmaal alles uitvergroot en helderder maakt. Zodat je min of meer aan de zijkant staand wel moet reageren bij alle heisa die momenteel bij het minste of geringste gemaakt wordt. Noem het moment of de maatregel die geen commentaar of verzet oproept. Het lijkt er waarachtig op of het een soort van nationale sport is om de kont tegen de krib te gooien en bij voorbaat tegen te zijn of dwars te gaan liggen. Alsof regering en andere overheden in de gegeven omstandigheden en met alle dreigende narigheid er plezier in scheppen om de teugels wat strakker aan te halen. Waarom is er zo weinig gezond verstand, zou je bijna zeggen als je alle weerstand ziet en hoort. En dat nota bene terwijl men alle beperkingen en maatregelen aan zichzelf, aan de eigen nonchalance te danken heeft. Omdat men na drie maanden of iets meer wel klaar beweerde te zijn met het coronavirus.

Hoe dom kun je zijn, als je die houding ook nog eens blijft volhouden terwijl de besmettingen door dat virus hand over hand toenemen. Triest en weinig hoopgevend, zeker als ook nog eens in aanmerking genomen wordt dat het vooral jongeren zijn die aan de basis staan van de huidige toename van besmettingen. Erger nog, met name studenten manifesteren zich meer en meer als de groep die zich het minste ergens wat van aantrekt, waar juist van hen het tegendeel verwacht mag worden, in het bezit als ze toch zijn van een meer dan gemiddeld intellect. Triest en treurig en bijna zielig is het om net uit die hoek te moeten horen dat men niet zonder feesten en drinken kan. Feesten, feesten, feesten. Iets anders klinkt er momenteel niet. Alsof daarmee de kern en de zin van het bestaan dat kennelijk zo onder druk staat, wordt bedoeld en de woordenschat niet verder is gevuld. Wat dan ook nog opklinkt – god betere – op een moment dat een paar duizend kilometer verderop vluchtelingen, die al van haard en huis verdreven zijn, in totale ellende en zonder een dak boven het hoofd een leven moeten zien te lijden. Mag ik het dan met deze jeugd, en met name met die studenten, die bij het minste of geringste jammeren en het hebben over hun gemiste feestjes, behoorlijk hebben gehad en  blij zijn dat ik mijlenver van hen af sta? Omdat ik er totaal niets mee te maken wil hebben en er met al mijn zogenaamde onbegrip echt geheel klaar mee ben…..

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk, Samenleving. Bookmark de permalink .

4 reacties op Klaagschrift van een boomer

  1. Dhyan zegt:

    Ja een leven van lijden is ons beschoren.
    Veel jongeren vinden het Coronavirus een door de overheid opgeblazen griep om maatregelen te kunnen nemen om de bevolking onder de duim te houden en te beknotten. Ze memoreren dat de media afhankelijk gemaakt zijn en alleen maar pretentieuze berichtgeving mogen publiceren. Dat veel journalisten er al de brui aan hebben gegeven omdat van de redactie uit geen eigen mening meer mag worden verkondigd. Als je buiten komt is er ogenschijnlijk niks aan de hand, vrijwel niemand ook die de verordende anderhalve meter aanhoudt. Belachelijke boetes worden uitgedeeld. De wereld is onwerkelijk geworden met die mondkapjesplicht en wel omdat er een paar mensen ziek van zijn geworden. Vanuit zo’n point of view kan ik me daar wel iets bij voorstellen.

  2. Margo zegt:

    Het zijn verwende, egoïstische watjes, die jongeren.

  3. sjogkel zegt:

    Verwarring alom op allerlei niveau in de politiek, onder wetenschappers over het virus en de impact,, tussen bevolkingsgroepen. Opinies die over elkaar heen buitelen. Het virus legt een.vergrootglas op onze beperkingen en tekortkomingen, het leert ons een lesje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s