Over vertekening en hypocrisie

Over vertekening en hypocrisie gesproken. Met de werkelijkheid als pijnlijk middelpunt en daaromheen die zogenaamde culturele en intellectuele voorhoede die onze meningsvorming stuurt met haar vermeende en weloverwogen oordelen. Mooi dus van niet en gooi het maar in mijn pet, werd ik zo maar gewaar toen ik geconfronteerd werd met de gedachten en denkbeelden van een columnist en een recensent over wat er zoal in ‘Hello goodbye’ is te zien, een programma waar ik nu wel eens rechtop voor ga zitten. Omdat er niets gespeeld en geacteerd is en niemand te betrappen valt op aanstellerij, maar ware emoties en echte verhalen een kans krijgen, ook als er een camera in de buurt blijkt te zijn. Gewoon levensecht en het leven betrapt, zoals dat pleegt te zijn en passeert. Wat fascinerende tv oplevert, die je volledig pakt en geheel onder je huid kruipt. Mij in ieder geval vaker beroert en emotioneert.

Zonder dat ik mij ergens plaatsvervangend voor hoef te schamen omdat ik stiekem mee kijk bij andermans vreugd en leed, aangezien dat open en bloot en onbelemmerd gebeurt en dus vast en zeker met medeweten en toestemming van de betrokkenen wordt vertoond. Wat het des te authentieker maakt, omdat alles is zoals het is en ook te zien valt. Maar niettemin niet naar de zin van die columnist en die recensent is, die er een tegenovergesteld oordeel over hebben en er het label “tranentrekkende tv” aan hangen. Wat voor de goede verstaander nog niet eens het halve woord is om het dedain te kunnen begrijpen dat in die enkele kwalificatie ligt opgesloten. En op zich is daar ook nog niets op tegen, ware het niet dat uit diezelfde pennen een voortdurende jubel en hosanna valt op te tekenen als er maar Netflix op of onder staat en het om soortgelijk drama en dezelfde emoties gaat als in ‘Hello goodbye’ worden getoond. Met dus niet de doorsnee mensen die zichzelf zijn, maar acteurs van faam en naam die een nummer met gevoel en vertoon opvoeren. En dat zou dan volgens die representanten van de culturele en intellectuele voorhoede stukken mooier en levensechter zijn. Maar mag ik dat nu eens vertekening van de werkelijkheid en hypocrisie noemen, met de waan van de dag als misleidend richtsnoer?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Over vertekening en hypocrisie

  1. Dhyan zegt:

    Ja maar…. euh… die euh emoties, die euh zijn toch amusement geworden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s