De Nederlandse ongezeglijkheid (2)

Ruim vier maanden geleden schreef ik een blogje over de Nederlandse ongezeglijkheid. Aanleiding was het gedrag van ons volk tijdens de coronacrisis. Ik brak daar dus nogal stevig de staf over en stond in mijn vierkante opinie redelijk alleen getuige het meestal milde oordeel in de reacties die ik op dat stukje kreeg. Nu, zoveel maanden later, vraag ik mij werkelijk af of ik het toen zo bij het verkeerde eind heb gehad. De huidige ontwikkelingen van het aantal besmettingen in Nederland, en dan met name in de Randstad en de daaromheen liggende gebieden, lijken mij behoorlijk in het gelijk te stellen. Als het al niet zo is dat de onderstaande tekst die ik toen schreef en welke ik hier en daar wat naar de actuele situatie heb aangepast, nog meer zeggingskracht heeft gekregen.

Dankzij het corona-virus is nu duidelijk geworden waar de Nederlander zich bij uitstek door kenmerkt. De crisissituatie heeft als vergrootglas en katalysator tegelijk gewerkt. Want is ons volk de afgelopen maanden niet ondergebracht in een soort van openluchtlaboratorium, met daarin dus 17 miljoen proefdieren? Een voortdurend experiment waarbij de opdrachten niet in een gesimuleerde werkelijkheid uitgevoerd moesten worden, maar in real life. Dus levensechter kon het niet, met daarom betrouwbare uitkomsten, die bij nadere beschouwing toch wel verontrustend zijn, hoewel ook niet verrassend. Want als iets duidelijk is geworden, dan is het wel dat de Nederlander tot de ongezeglijke mensensoort behoort. Dat wil zeggen dat hij gewoon zijn eigen gang gaat wanneer er een beroep wordt gedaan op zijn verantwoordelijkheidsgevoel, als tenminste niet echt helder wordt gemaakt waarom dat gebeurt en zonder dat hartstikke duidelijk is in hoeverre zijn eigen belang met zo’n vraag wordt gediend. In principe laat hij zich dus niks zeggen en bepaalt hij daarom ook zelf wat goed voor hem is, zonder ook maar ergens een soort van hoger of algemeen belang in te calculeren.

Een beroep op een veronderstelde gemeenschapszin is in de Hollandse polder tot mislukken gedoemd, tenzij het hoe en waarom ervan tot heel ver achter de komma is onderbouwd en alle mitsen en maren en voorbehouden en tegenwerpingen een afdoende antwoord hebben gekregen. Zet daar vrijblijvendheden en een eindeloze reeks van algemeenheden tegenover – want anders debiteert de overheid, de politiek in deze immers niet – en de uitkomst kan alleen maar iets als het bestaan van actiegroep “Viruswaarheid” zijn of de overtuiging dat het lezen van drie tijdschriftartikelen afdoende kennis oplevert om met gerenommeerde virologen in het krijt te treden. Om nog maar te zwijgen over alle complotdenken dat ineens opgeld kan doen, maar blijkbaar ergens in een behoefte voorziet, echter nergens toe leidt. Plus onder de streep een oplopend aantal besmettingen op een moment dat veel vroeger ligt dan de tweede coronagolf was verwacht. Kortom, Nederland, polder en klets en redeneer maar lekker door en tel ondertussen vooral uit je winst!

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op De Nederlandse ongezeglijkheid (2)

  1. Hanneke zegt:

    Je moet bij het gros van de Nederlanders ook geen beroep doen op gezond verstand.

  2. sjogkel zegt:

    Prachtig woord: ongezeglijkheid… Corona legt een enorm vergrootglas op samenlevingsvormen, naties, volkeren, regeringen. Toch erg oppassen met veralgemeniseren. Soms zie je wat je graag wilt zien. Wat uiteindelijk telt zijn de ziekenhuisopnames, sterfgevallen maar ook hoe maatregelen tot stand komen, het politieke debat en de rol van de media daarin.

  3. pjotr zegt:

    Het is nu eenmaal moeilijk te regeren en beleid te voeren in een land van 17 miljoen betweters.

  4. Margo zegt:

    Het is de arrogantie van de onwetendheid. Het gebrek aan empathie. Opgegroeid zijn in een tijd waarin geen grenzen gesteld werden. Alles kon, en de wereld is maakbaar. En nu is er ineens een collectieve vijand die roet in het eten wil gooien? En de deskundigen die voor ons bepalen hoe we daarmee moeten omgaan? Ik daggut nie! Dat bepaal ik zelluf wel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s