De zinsbegoocheling van Rieu

Hoe hoog kun je vallen of hoe diep kun je zinken? Of zijn het de corona en de hitte geweest die een cocktail van zinsbegoocheling en verstandsverbijstering hebben veroorzaakt bij de beroemdste inwoner van Maastricht tijdens zijn tijd van haast eenzame opsluiting op zijn riante kasteel in Sint Pieter, van waaruit hij al zo lang niet meer de eerste viool kon spelen. Je zou er haast gek van worden. Hij zo te zien dus wel, Andre Rieu. Want hoe kom je erbij om bij het eerste de beste interview na maanden van radiostilte meteen zo uit te pakken? Want losgezongen van de werkelijkheid lijkt hij dus wel, nee, blijkt hij gewoon. Hoe haal je het anders in je hoofd om via de media zo armzalig je beklag te doen, om een gevoel van te kort gedaan voelen met een talrijk kijk – en luisterpubliek te willen delen. Waarbij ieder met een beetje verstand met recht de vraag kan stellen waar het over gaat en wat Rieu bezielt. Die welhaast een zonnekoning moet zijn geworden in het diepst van zijn eigen gedachten, met zijn Maastricht als hoofdzetel en vertrekpunt van zijn rijk. Logisch dat je dan verwacht, ja, bijna eist, dat je daar in elk opzicht op je wenken wordt bediend. Hoewel dat er natuurlijk ook van komt als je nog alleen maar naar je eigen geluid luistert en je van anderen slechts pluimstrijkerij wilt horen en kan waarderen.

Dan ontstaat er zo’n bubble waarin je van gekkigheid niet meer weet wat je denkt en doet en dat dus de norm van alles en ook normaal wordt. Dat moet er met Rieu aan de hand zijn geweest toen hij zich er, niet langs de neus weg maar bij herhaling, over beklaagde dat hij, als hij dan eens op het Vrijthof zat, gewoon zijn koffie met vlaai moest betalen, 5.50 euro moest dokken. Wat hem niet alleen verbaasde en irriteerde, maar wat hij zelfs meer dan kwalijk vond. Want had hij niet met zijn concerten veel voor Maastricht, het Vrijthof en de horeca betekend en bij iedereen genoeg geld in het laatje gebracht? Waarbij hij gemakshalve vergat te melden dat hij bij het opmaken van de balans van die optredens ook nooit achteraan stond, dus ruimschoots mee mocht incasseren. Zodat zijn aanspraak op een eeuwig rondje van de zaak daar op het Vrijthof nergens op was gebaseerd. Nog afgezien van het feit of zulke pedanterie die naar de arrogantie en wereldvreemdheid neigt, eigenlijk wel aanhoord moet worden. Omdat het beter is om iemand tegen zijn eigen zinsbegoocheling te beschermen, door er niet naar te luisteren. En als hij dan toch niet horen wil, dan is het beter dat hij voelt hoe hij zichzelf door zijn eigen beeldvorming van zijn eigen voetstuk laat donderen. Want dat is het wat er nu daadwerkelijk gebeurt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De zinsbegoocheling van Rieu

  1. L zegt:

    Sjezus zeg, wat een arrogantie inderdaad!

  2. Dhyan zegt:

    Het lijkt Prins Willem Alexander wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s