Gemengde gevoelens op leeftijd

Ouder worden blijkt zeker naarmate het aantal streepjes dat je achter je naam mag zetten, toeneemt, een steeds lastiger en ingewikkelder verhaal te worden. Zowel in mentaal als emotioneel opzicht. En die complexiteit is alleen maar groter als je je nog in betrekkelijke goede doen bevindt qua gezondheid. Want wat is er aan de hand? Op die gevorderde leeftijd wordt een sociaal functioneren bepaald en omgeven door bijkomstigheden die meer en meer hoofdzaken worden en zo impact gaan krijgen op je eigen leven en welbevinden. Ontmoetingen en gesprekken met leeftijdgenoten staan vaker en voor een belangrijk deel in het teken van gezondheidskwesties zoals die zich bij vrienden, kennissen en familie in toenemende mate voordoen. De ene kwaal volgt op de andere beperking of ziekte of behandeling in een ziekenhuis. Operaties en ingrepen vormen de hoofdmoot van de conversatie, waarbij je je – nog in redelijk goede doen zijnd – toch meestal de toeschouwer aan de zijlijn waant, die het hele circus van kwalen aan zich voorbij ziet gaan zonder echt deelnemer te zijn. Eerder buitenstaander. Wat toch ongemak bezorgt omdat je er eigenlijk niet bij hoort en dus bevoorrecht bent, mazzel hebt en er daarom ook niet over mee kunt praten. Zo voelt het althans wel.

Onbestemd. Gemengde gevoelens heten dat, anders gezegd. En als ik daar bij dat soort gelegenheden al geen last van heb, dan weet ik zo goed als zeker dat ze mij bekruipen als ik menigeen, die ook ten naaste bij van mijn leeftijd is, voor mijn huis langs zie gaan. Met de wandelstok, de rollator, in een rolstoel of op een scootmobiel. Wat eerder regel dan uitzondering is zoals ik ook tot mijn verontrusting zie dat deze of gene bekende zich in de verste verte niet meer zo kwiek verplaatst als ik altijd van hen gewend was, hoewel ze nog geen hulpmiddel nodig hebben. Waar tegelijk ook alles mee is gezegd en ik niet echt vrolijk van word, maar mij tegelijk terdege besef dat ik mij haast wel een geluksvogel mag noemen, die zich er te zeer bewust van is dat het zwaard van Damocles ook boven zijn gezondheid hangt. Dat het daar ook zo mee gedaan kan zijn. Vandaar dus mijn dubbel gevoel, die onbestemdheid die je horizon beperkt en verlegd heeft tot de volgende dag, tot de dag van morgen, als we dan wel zien wat die weer brengt. Zonder dat ik vergeet om mijn zegeningen te tellen, die steeds minder vanzelfsprekend zijn – dat natuurlijk wel – maar die mij tegelijk aansporen om welgedaan en met goede moed vort met de geit te gaan.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s