Een mopperpot en feestgedruis

Op gevaar af om weer voor een ouwe mopperpot te worden versleten, waag ik het er opnieuw op. En ik zal het wel allemaal niet begrijpen. Nou, dan is dat maar zo. Wat niet wil zeggen dat ik dan maar mijn mond moet houden, terwijl ik toch wel degelijk van alles en nog wat vind van wat ik om mij heen zie gebeuren. Het zou wat moois zijn als ik mij stil moet houden omdat ik er niet meer toe doe, omdat ik, zoals dat zo ‘fijnzinnig’ door sommigen wordt betiteld, tot het dor hout ben gaan behoren. Eigenlijk een reden te meer om mijn stem te laten horen, nu ik weliswaar wat ouder ben, maar mij vrij en onafhankelijk mag voelen. Zodat het mij alleen maar gemakkelijker valt om mijn ergernissen te laten horen, om te laten weten hoe ik nogal eens van de ene in de andere verbazing val. Zoals bijvoorbeeld over de vanzelfsprekendheid waarmee het jonge volk besluit om na het behalen van het eindexamen van de middelbare school en voor het vervolgen van de studie eerst een tussenjaar te nemen. Met welk doel, vraag ik mij dan af. Om de wereld te verkennen, om zich te bezinnen, om bij te komen van de stress waarmee zo’n laatste schooljaar gepaard zou gaan, om een wereldreis te maken? Het zijn van die vragen, waar nauwelijks antwoord op komt. Omdat zo’n tussenjaar kennelijk een vaststaand gegeven is, maar voor mij daar niet minder wonderlijk om blijft. Maar het jonge volk roept meer verbazing bij mij op en bevestigt daarmee de breedte van de generatiekloof die er tussen hen en mij en mijn leeftijdgenoten bestaat.

Want waar slaat het op als die jeugd maar blijft verzuchten dat ze het de afgelopen maanden zo zwaar heeft gehad, omdat het leven zo saai, vlak en zonder perspectief was geworden, omdat de scholen dicht waren en er ook niet gefeest kon worden. Welk gemis daarom nu, in weerwil van alle nog altijd geldende beperkingen, als excuus wordt aangehaald om illegaal een feestje te bouwen. Waarbij alle regels met voeten worden getreden, niemand een boodschap heeft aan risico’s van besmetting, waar anderen ongewild de dupe van kunnen worden. Omdat het recht op zo’n feestje, nu het met corona niet meer zo’n vaart loopt, zonder blikken of blozen geclaimd wordt. Daar krijgt het leven, wordt beweerd, namelijk inhoud en fleur van. Waarmee het feestje volgens die redenering en beleving in de buurt van de basisbehoefte komt. En daar haak ik dus af en doe ik niet meer mee. Alsof dansen en drinken op dezelfde lijn gesteld moeten worden als ontbijt, lunch en avondeten. Of heet dit gezeur en spijkers op laag water zoeken? Dat zal dan wel dat nieuwe inzicht zijn dat zich niet verhoudt met mijn idee dat een feest altijd een bijzondere gelegenheid is en nooit een vaste gewoonte kan worden, omdat het dan geen feest meer is. Eerder een gemoedstoestand, die de twijfel rechtvaardigt of dat wel zo gezond is. Of misschien wel stompzinnig, omdat het leven genoeg waard is om het ernstiger te nemen dan het op lol, lol en nog eens lol te houden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

3 reacties op Een mopperpot en feestgedruis

  1. Rob Alberts zegt:

    Een mopperpot heb ik nooit in jou gezien.

    Vredelievende groet,

  2. pjotr zegt:

    Met je constatering kan ik het voor een groot deel eens zijn. Is regelmatig feesten en (overmatig) alcoholgebruik een basisbehoefte? En is een “verloren jaar” niet een gevolg van de invulling, die je er zelf aan gegeven hebt?
    Overigens is een tussenjaar om iets anders van de wereld te zien – en te leren, dat veel wereldburgers het duidelijk slechter hebben dan wij, niet een waardevolle belevenis?
    Groeten van een vergelijkbare mopperpot.

  3. Dhyan zegt:

    Als dat mopperen is dan mopper ik graag een rondje met je mee. Behalve dat het wel goed staat op je CV wanneer je je stage in het buitenland heb gedaan begrijp ik evenmin wat van het doen en laten van de jeugd maar minder nog van de invloed van de ouders op het gedrag van die kinderen. De afgelopen Corona tijd was een gelegenheid bij uitstek om te gaan beseffen dan wel je kinderen te leren dat er ook nog eens zoiets is als stilte en rust is om van te genieten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s