De stand van ons land

Boerenprotesten en – blokkades, antiracismebetogingen en demonstraties tegen het coronabeleid. Er gaat geen dag voorbij of er wordt wel weer ergens een Malieveld gevuld en moet de ME opgetrommeld worden. Wat is er in hemelsnaam in het welvarend Nederland aan de hand, waar ruzie maken momenteel de toon op straat zet en nieuw activisme bepaald wordt door een grondhouding van negativisme? Die vraag en dat beeld wordt verder uitgewerkt in een lezenswaardig artikel dat afgelopen week in de Volkskrant stond en van de hand was van schrijver – econoom Chris van Henegouwen. Zijn overpeinzingen en constateringen zijn mijns inziens zo relevant en doen er met name als het om het progressieve deel van de natie gaat, zo duidelijk toe dat ik er graag het eerste deel van overneem, met op een enkele plek een aanpassing van mijn kant:

“De omwenteling in de samenleving van nu vergelijken met die van de jaren zestig geeft geen pas. De culturele revolutie van nu is niet te vergelijken met die van vijftig jaar geleden. De tijdgeest was in de jaren zestig en zeventig vervuld van optimisme en positivisme. De dominante beleving was er een van hoop op en verwachting van een betere toekomst. Bij de huidige poging tot omwenteling is haat voelbaar, de verontwaardiging giert rond op de sociale media. Confrontatie is wat men wil, het conflictmodel wordt nadrukkelijk aangehangen. Er valt een bereidheid te bespeuren om psychologisch geweld te gebruiken tegen medeburgers. De jaren zestig stonden in het teken van de bewonderenswaardige verdraagzaamheid van de hippies. Hoe groot is het contrast met de verbale agressie die je nu dagelijks om de oren vliegt. De intolerantie die gepaard gaat met het intellectuele onvermogen om een discussie op feiten te voeren en zo de dialoog aan te gaan, doet je de schrik om het hart slaan als je het progressieve Nederland van een halve eeuw geleden nog op het netvlies hebt staan. De huidige activistische opstand lijkt vooral negativiteit in mensen naar boven te halen. De verongelijktheid, boosheid en onverdraagzaamheid van nu steken schril af bij de blijheid van de bloemenkinderen van toen. Het vreedzame en harmonieuze Nederland van de jaren zeventig is veranderd in een kluwen ruziemakende landgenoten die de leefbaarheid danig onder druk zet. Uiterst links en uiterst rechts laten beide hartstochtelijk van zich horen en lijken er enkel nog op uit om politieke winst te boeken en niet meer bereid om de democratische rechtsorde als hoogste goed in ere te houden. Redelijkheid, kiezen voor het debat, waarheidsvinding: het is nobel gedrag uit een lang vervlogen tijd waarvoor geen ruimte en geen passie meer lijkt te bestaan.”

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De stand van ons land

  1. sjogkel zegt:

    In de jaren 60 viel er wat te veroveren, de toekomst was veelbelovend. Nu is het inleveren en de toekomst is bij menigeen bedreigend.

  2. math zegt:

    60 jaar geleden was alles een opgaande lijn, die ieder jaar iedereen meer welvaart en welzijn bood. Niemand had ook maar een reden om ontevreden te zijn. Iedereen kreeg het steeds beter. Iiedereen ging er op vooruit, bleef er steeds meer op vooruit gaan. Twee wereldoorlogen hadden onze ouders doorstaan, en nu zag het er zo veelbelovend uit, en wij leefden als kinderen zonder zorgen de toekomst tegemoet.. Milieuvervuiling konden we niet eens spellen, wat waren allochtonen, wie was werkeloos, wat was tweedeling, ongelijkheid? Hoe klein en overzichtelijk was ons wereldbeeld. Alleen Japan kopieerde onze materialistische welvaart met “slechte” kwaliteit. Drie brave zwart/witte tv zenders, de notabelen waren het hoofd van de lagere school, de huisarts, de notaris, de directeur van de boerenleenbank, de meesten nauwelijks 35 jaar oud, liepen voorop in de processie in zwarte kostuums en met zwarte hoeden. We kregen vrije zaterdag, steeds meer loon, kindergeld, aow van Drees.
    Bezuinigen, inleveren, koopkrachtvermindering, werd nooit genoemd op de radio of op de voorpagina van Boer en Tuinder.
    “Doe je plicht, bid en werk en je gaat regelrecht naar de hemel”. Wat zouden wij klagen, er was niets te klagen, aan de horizon blonk het perspectief van steeds nieuwe vindingen en vooruitgang. Maar nu kantelt een en ander, nu doven perspectieven.
    “Als onze kinderen het maar niet slechter krijgen dan ons!”
    Een reeks van crises dreigt. Oplossingen lijken ver weg, zijn er niet.
    De angst, het onbekende , het niet weten, de ongelijkheid drijft steeds verder uit elkaar door de onrechtvaardigheid, het egoïsme.
    De religie stelt teleur, een voor een vallen de funderingen onder onze zekerheden weg.
    Dan komt er een minuscuul onzichtbaar virus met de naam Covid-19 dat de boel wereldwijd verder naar de afgrond duwt.
    Blijf gezond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s