Het Nederlands individualisme

Een paar maanden geleden heb ik het hier al beweerd en er is nadien weinig gebeurd dat mij er toe zou brengen om iets van de destijds gebruikte woorden terug te nemen. Integendeel. Maak mij maar eens duidelijk dat de Nederlander niet tot de ongezeglijke soort behoort. Hij blijft namelijk gewoon zijn eigen gang gaan als er een beroep wordt gedaan op zijn verantwoordelijkheidsgevoel zonder dat er helder wordt gemaakt waarom dat gebeurt en zonder dat hem duidelijk is in hoeverre zijn eigen belang met zo’n vraag wordt gediend. In principe laat hij zich dus niks zeggen en bepaalt hij daarom ook zelf wat goed voor hem is, zonder ook maar ergens een soort van hoger of algemeen belang in te calculeren. Een beroep op een veronderstelde gemeenschapszin is in de Hollandse polder tot mislukken gedoemd, tenzij het hoe en waarom ervan tot zesentwintig cijfers achter de komma is onderbouwd. Sterker nog, de Nederlander begint meer en meer een individualist pur sang geworden, die over alles een mening heeft en daarnaar ook wenst te handelen omdat hij dat het beste voor zichzelf acht, zolang er dus geen tegendeel is bewezen. En daarbij gaat hij steeds meer tot het gaatje, al moet ons juridisch systeem daardoor vastlopen, zoals de praktijk van de laatste jaren alleen maar meer uitwijst. Want gelijk zal hij krijgen. Voorbeelden te over van die hardnekkigheid die vaker uitstijgt boven eigenwijsheid en de onredelijkheid benadert en dat kan omdat de focus op het eigenbelang alles in haar schaduw stelt.

Of is daar geen sprake van als omwonenden tot de hoogste rechterlijke instantie willen procederen om de verwezenlijking van een Holocaust-monument tegen te gaan, het met alle middelen uit hun directe omgeving willen weren en zo het hele proces met jaren weten te blokkeren? Hoezo redelijk als het eigen belang zo koppig boven een maatschappelijk belang gesteld blijft worden. En van hetzelfde laken een pak zijn die organisatoren van een demonstratie tegen de coronawetgeving, die als ze verboden wordt omdat er een dekmantel voor een festival wordt vermoed, dan maar een kort geding tegen de verbiedende overheid aanspannen om hun gelijk te halen. Drammen heet dat, als het al geen dreinen is. Waar trouwens vakbondskader ook weg mee weet en alles uit de kast haalt om het onderste uit de kan van het pensioenakkoord te halen, als het moet zelfs met oneigenlijke middelen en de nodige smoesjes en leugens om bestwil. Maar ook weer uit pure eigenwijsheid en door de overspannen koestering van het eigen belang, waartegen wat hen betreft het algemeen belang van een nu eindelijk bereikt en te verwezenlijken pensioenakkoord volledig in het niet zinkt. Maar wat willen en verwachten we ook anders als de leiders van dit land, en Rutte in het bijzonder, in Europees verband ook geen kans meer zien om een spel in gezamenlijkheid mee te spelen, gebiologeerd als ze zijn door een nationaal belang en zo vergeten dat dat landsbelang wel eens samen kan vallen met gezamenlijk belang. Of zijn we toch Engelser geworden dan we zelf hadden gedacht, gevreesd of durfden hopen? En zijn we het spelen en denken in teamverband gewoon vergeten?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

Een reactie op Het Nederlands individualisme

  1. Dhyan zegt:

    Ik denk niet dat je kunt generaliseren. Er lopen gasten (veelal eikels) rond die alleen hun eigen perceptie als graadmeter hebben en daarmee anderen overlast bezorgen. Al ben ik, wat je noemt, individualist, zo ben ik niet, dus is het één per definitie niet aan het ander gerelateerd. Evenmin is het hebben van een eigen mening daaraan gerelateerd. Ik ben meer ondersteboven van het verlies aan redelijkheid en de waan van de dag en dat brengt me op de redelijkheid van bezwaar op zoiets als het plaatsen van een holocaust monument wanneer daar last van wordt ondervonden. Dan wel wanneer in alle vroegte zes maal daags de oproep tot gebed van een gebedstoren jankt, of een kleiduivenschietbaan het plezier en de rust van wandelaars in de omringende bossen ontneemt en ik met mijn bezwaar als drammer wordt weggezet die anderen het licht in de ogen niet gunt. Kortom respecteer ook eens een mening van anderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s