Welzijn in coronatijd

Wordt het niet langzamerhand eens tijd om de balans op te maken van drie, vier maanden coronacrisis, al is het een tussenbalans? Want dat we er nog lang niet zijn en rekening moeten houden met een tweede besmettingsgolf, dat wordt ons bij herhaling ingewreven. Dat is dan ook de enige reden voor ophef en onrust tot nu toe, als het mij tenminste aangaat. Want terugkijkend valt het steeds meer op dat na de aanvankelijke hectiek en zelfs paniek er een oneindige en op het laatst haast vanzelfsprekende rust om mij heen en in mijzelf is neergedaald, die meer en meer weldadiger is gaan aanvoelen. Agenda’s die leger en leger werden, tot elke pagina blanco werd. Geld dat niet meer uitgegeven kon worden behoudens dan voor de boodschappen die eenmaal per week werden gedaan. Dagen begonnen zich met minder en minder te vullen waardoor noodzakelijkheden en urgenties alleen maar afnamen. Wat aanvankelijk onwezenlijk leek en ook aanvoelde, maar sneller begon te wennen en daardoor een zegen werd. Mij was het tenminste best. Bevrijd, omdat niets nog in je nek hijgde en dus niets meer moest of je moest er uitdrukkelijk voor gekozen hebben. Het leven werd een lazy sunday afternoon, zonder zorgen, alsof ik dobberde in een bootje in het riet en ik alleen nog maar af en toe de ogen hoefde te sluiten om het genot van die rust, die rimpelloosheid volledig te ondergaan.

Zo verstreek een dag, de volgende dag, en nog eens een en vergleden de dagen en weken, zonder dat dat niets en nietsdoen mijn gemoed ook maar een fractie bezwaarde. Dit moest dus dat befaamde Zwitserlevengevoel zijn, zonder dat er verder een spoor van luxe aan kleefde. Met een niets in alle facetten en dimensies die dat niets kan hebben, bleek ten volle genieten even goed mogelijk. Het had eindeloos mogen duren en het lijkt in die zin ook nog wel even zo voort te gaan, die ideale vorm van gepensioneerd zijn, waarin je dus niets, helemaal niets meer aan je hoofd hebt en zelfs de tijd niet meer bestaat. Met nu meteen dan de disclaimer en het excuus van mijn kant. Want denk niet dat hier een man spreekt met de kop in het zand, maar een die ten zeerste beseft dat hij tot nu toe het grootste geluk heeft gehad en ook op zijn hoede zal blijven om te voorkomen dat hem dat noodlot treft dat zovelen wel is overkomen. Met dat volledig besef is het anderzijds ook weer volkomen logisch en zeker zo verstandig om de rust die door die coronacrisis is neergedaald als een weldaad te beschouwen en te ondergaan en vooral niet van een saai bestaan en eindeloze verveling te spreken. Omdat je nu eenmaal veel meer plezier beleeft van een glas dat half vol is, heb ik die drie, vier maanden tot nu toe ervaren, die van mij dus voorlopig nog zo mogen blijven, ook als ze dag in, dag uit bijna hetzelfde zijn.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Welzijn in coronatijd

  1. Dhyan zegt:

    Ik teken er ook voor, wat een rust, soms lijkt het zelfs wel of iedereen nu met pensioen is.

  2. Margo zegt:

    Die rust is relatief. Want de thuis werkende yup maakt van zijn achtertuin zijn kantoor en viert daar luidskeels zijn oh zo belangrijke telefoongesprekken. Waarvan wij van alle kanten mogen mee genieten.
    Verder wordt het alweer even druk als voorheen en ik vrees dat we verdomd weinig hebben geleerd van deze crisis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s