Het einde van mijn fietsverhaal

In tegenstelling tot de meeste landgenoten die zich volledig bekeerd hebben tot de al of niet elektrisch aangedreven fiets, heb ik die van mij nu echt definitief aan de wilgen gehangen, maar nog net niet op Marktplaats te koop aangeboden. Dan zou ik elk schip achter mij hebben verbrand. Zover wilde ik dus nog niet gaan, hoewel ik er bijna in de buurt ben. Alleen al de erkenning dat de lol van het fietsen af is en dat het totaal niet voorziet in mijn behoefte om mij plezierig te verplaatsen, maakt dat ik een punt-komma achter die aktiviteit heb gezet, wetende dat het dus zo een dikke en echte punt kan worden. Niet dat er verder nu zoveel verandert. Want eigenlijk had ik het fietsen al een flink aantal jaren afgezworen, ondanks de 21 versnellingen die mijn Gazelle had. Wat per saldo onvoldoende en ontoereikend bleek om in het Limburgse Heuvelland, de omgeving waarin ik woon en verkeer, nu eens lekker te fietsen. Het kon wat mij betreft namelijk niet de bedoeling zijn om iedere keer als er weer tegen een helling werd opgereden, waarbij er steeds sprake was van serieuze stijgingspercentages, om eenmaal bovengekomen en soms al halverwege een helling het zwart voor de ogen te krijgen. Dan wil de lol van het fietsen sneller dan sneeuw voor de zon verdwijnen. Wat in mijn geval uiteindelijk is gebeurd, zij het na vaker opnieuw weer proberen en ook na lang aarzelen.

Maar als zelfs het fietsen in het eigen dorp in sommige straten al een inspanning wordt, zonder dat leeftijd daarbij een rol speelt, dan is het natuurlijk heel gauw gedaan. Uiteraard had een e-bike verlichting kunnen bieden, ware het niet dat teveel gebruikers ervan in mijn naaste omgeving te vaak een vervelend ongeval er mee of er door hadden gehad. Dat laat ik maar verder in het midden. Helpen doet het zeker niet als daarbij links en rechts stevige breuken worden opgelopen, iets wat je op gevorderde leeftijd beslist niet moet willen. Komt – last but not least – ook nog bij dat ik mij bij mijn meest recente fietstochten steeds meer onbeschermd heb gevoeld in het beduidend drukker geworden wegverkeer met vlak langs mij razende trucks, personenauto’s en motoren. En het was evenmin een lolletje om mij met mijn Gazelle op de dicht bezette fietspaden te bevinden. Met als gevolg dat de af te leggen trajecten alsmaar korter werden en het plezier erin evenveel minder en mijn fiets ten slotte op de definitieve plaats rust werd gezet. Omdat het leven dus nu eenmaal zo loopt en die kant op gaat, waar de eigen auto nog goede diensten bewijst en de benenwagen eveneens prima functioneert. Waarom zou het bestaan zonder tweewieler dan minder moeten worden? Ik heb er tot nu toe nog niets van gemerkt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Het einde van mijn fietsverhaal

  1. L zegt:

    Ja, fietsen in Zuid-Limburg is nog wat anders inderdaad. En op een zekere leeftijd wordt het inderdaad riskanter, je hebt waarschijnlijk een verstandige beslissing genomen.

  2. Hanneke zegt:

    Dat zouden meer mensen moeten doen, stoppen met fietsen. Ik zie zo vaak mensen op of afstappen, een bochtje nemen of stoppen, op een manier dat ik denk: ‘Stop er toch mee! Dit is levensgevaarlijk’
    Maar ik snap het wel, het is voor hen de enige manier om zich te verplaatsen, vaak is lopen ook al niet meer wat het was. En hoe doe je anders je boodschappen?
    Zelf fiets ik al jaren niet meer, en daarvoor deed ik het zelden. Ik heb er nooit lol in gehad. En dat vond ik best jammer, want ik had het graag leuk gevonden. Ik kan dus makkelijk denken voor een ander. Ik loop prima en ik heb een auto. Mijn man heeft mijn fiets ingeruild voor een e-bike, voor hem, op mijn suggestie.

  3. Dhyan zegt:

    Eigenlijk is het fietsen me al tegen gaan staan toen ik 30 kilometer per dag moest fietsen om op de dichtstbijzijnde middelbare school te komen vanuit mijn woon- geboorteplaats. Maar dacht met een e-bike toch lekker recreatief te kunnen gaan fietsen in mijn huidige omgeving (Berg en Dal). Een grote teleurstelling al die beklimmingen vanwege de daarbij behorende afdalingen. Rond Spaarndam had ik kort daarvoor maandenlang lekker met een fiets zonder trapondersteuning en met 7 versnellingen rondgefietst maar dit is andere koek zelfs met een e-bike. Naar Nijmegen toe hoef je niet te trappen, de fiets rolt er zo naar toe maar terug gebruikte ik zware trapondersteuning en was de accu na 6 kilometer al weer aan opladen toe. Inmiddels zijn er e-bikes die met het hier voorkomende hoogteverschil geen moeite en ook een grotere actieradius hebben maar de lol is er inmiddels af.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s