Demonstraties en reflexen

De anti-racisme demonstraties roepen in hun massaliteit en de ermee gepaard gaande emoties, of juist daardoor, nogal wat misverstanden op. De reacties erop verraden vaker een vastgeroeste beeldvorming. Met als gevolg dat bijzaken hoofdzaken worden en aan de kern van de zaak, de belangrijkste boodschap, voorbij wordt gegaan. Neem alleen al het debat rond de demonstratie in Amsterdam dat zich volledig concentreerde op de positie van Femke Halsema, haar taxaties en media-optredens. En daarnaast op de overschrijding van de geldende gedragsregels door de duizenden betogers. Het sneeuwde de doelstelling van de demonstratie totaal onder. Of werd er ergens in de media daar nog wel over gepraat? Nee, bijzaken zoals foutieve procedures en verkeerd gedrag waren bepalend voor het beeld dat ontstond van deze demonstratie en hadden daarmee meteen ook effect op de wijze waarop verslag werd gedaan van volgende demonstraties elders in Nederland en dus op de wijze waarop daar door de rest van het land naar werd gekeken. Waarmee het debat over racisme op nationaal niveau in feite was gesmoord. Want is daar nog ergens een spoor van te horen geweest, afgezien van alle irrelevante poespas eromheen die met de hele zaak niets uitstaande had. En op een gelijke wijze lijkt menigeen het spoor bijster te zijn geraakt in de berichtgeving over de spanningen, rellen en demonstraties in de Amerikaanse steden. Met een bijna voorspelbare reactie – of was het een reflex – tot gevolg. Die bestond er namelijk in dat de veroordeling van het geweld de boventoon voerde met een algeheel beleden begrip voor de volkswoede na de dood van George Floyd als een soort van disclaimer.

Nuancering heet dat dan, welke in feite het zwarte, opstandige Amerikaanse volksdeel reduceerde tot relschoppers, plunderaars, etc. maar in feite een ontkenning van de Amerikaanse werkelijkheid betekende. Sterker nog, voorbij ging aan de erkenning van het kale feit dat woede en razernij om ervaren en ondervonden onrecht bijna noodzakelijkerwijs tot geweld moet leiden. Precies zoals Karl Marx dat tweehonderd jaar geleden al als wetmatigheid beschouwde. Omdat een fundamentele lotsverbetering anders onmogelijk zou zijn. Zonder bestorming van de Bastille zou er geen Franse revolutie zijn geweest. Zoals in 1848 ook de barricaden door de burgerij opgetrokken moesten worden om kiesrecht en democratische grondrechten te kunnen veroveren. En zou tsaar Nicolaas in 1917 zijn macht in Rusland hebben afgestaan als hij daartoe niet met geweld gedwongen was geweest door Lenin en de zijnen? Zo levert de twintigste eeuw nog genoeg voorbeelden op van de noodzaak van het gebruik van geweld om een gevestigde orde, de zittende macht van haar plek te krijgen. Met als laatste dus in die reeks de gekleurde Amerikaanse bevolking die er genoeg van heeft, de discriminatie meer dan zat is, dus terug moet vallen op geweld om het eigen lot nu eens echt te verbeteren. Omdat het niet anders kan. Of is er iemand die nog altijd gelooft dat die lotsverbetering er komt langs de weg van de argumenten en praatjes? Want heeft de Amerikaanse context niet voldoende bewezen dat met die praatjes geen gaatjes te vullen zijn.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s