Het begin van mijn verleden

Het is vandaag op de kop af achtenzeventig jaar geleden dat mijn ouders op het stadhuis van Amsterdam trouwden. Midden in de oorlog. Wonderlijk dat die datum zo bijna aard – en nagelvast in mijn systeem is terecht gekomen en daar nooit meer uit is verdwenen en dat ook de rest van mijn leven niet meer zal doen. Het blijft een mysterie voor mij dat die 27e mei eigenlijk nooit is gepasseerd zonder dat ik terug dacht aan die gebeurtenis die uiteindelijk de oorzaak en de bron van mijn bestaan is geworden. Hoe dat enkele feit mij gedurende mijn hele leven is blijven meeslepen, is, als ik nu nog wel eens terugkijk, voor mij altijd een raadsel gebleven dat in de loop der tijd alleen maar groter is geworden. Waarom heb ik er zo’n verhaal van gemaakt, terwijl hun trouwdag voor mijn ouders nog net geen non-issue was, hoogstens een gelegenheid om er bij stil te staan als er sprake van een soort van kroonjaar was. Verder werd er nooit acht op geslagen, laat staan dat ik hen er ooit over heb horen praten, over die dag in het voorjaar van 1942. Trouwens, wat ben ik ueberhaupt te weten gekomen over en van hun gevoelsleven? Over emoties werd er namelijk niet gerept.

Dat was, om het even modieus uit te drukken, geen dingetje voor die generatie, die het te druk had om het eigen bestaan en dat van het gezin fatsoenlijk op de rails te krijgen in een Nederland waar iedereen zo arm als een kerkrat was. Laat ik het daar maar op houden en tegelijk daarin ook de verklaring zien dat ik, en waarschijnlijk veel leeftijdgenoten met mij, heel lang naarstig op zoek ben geweest om mijn eigen emoties te herkennen en vorm te geven. Zoals het ook zo verdomd lastig was om met je vader en moeder tot de band, de relatie te komen waarin je met je gevoel echt op je plaats was. Logisch dat er veel vragen open bleven en nooit een antwoord hebben gekregen. Waardoor bijvoorbeeld de relatie van mijn ouders voor mij oningevuld is gebleven en een boek werd dat ik vijfentwintig jaar terug heb moeten sluiten. Met vraagtekens, heel veel, en met verdriet over zoveel niet weten. Zou ik mij daarom zo hebben vastgeklampt aan die 27e mei 1942 en aan die paar documenten en foto’s die naar die dag verwijzen? Omdat dat deel van mijn verleden, het begin ervan, tenminste niet verborgen is gebleven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

2 reacties op Het begin van mijn verleden

  1. Margo zegt:

    Mijn moeder trouwde een maand eerder, met haar eerste man. Ze was 21. Toen ze 27 was was ze weduwe. Ik denk ook veel aan het leven van mijn ouders. Hoe ouder ik word, hoe meer ik de leeftijd bereik dat ik me hen nog goed herinner. Sommige dingen begrijp ik nu veel beter. Maar ook ik heb het gevoel dat ik de mensen die mij het naast stonden nooit echt goed heb leren kennen.

  2. Mack zegt:

    De stille generatie. Best raar. Maar volgens mij doe jij het beter met jouw dochters, al is beter slechts bezien in deze tijd. Vroeger was dat waarschijnlijk zo. Mijn moeder ken ik goed, ik wou dat ze wat minder vasthield aan die opvoeding van vroeger, die zit haar erg in de weg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s