Sociaal wezen willen en zijn

Dat de mens een sociaal wezen is, wil en kan ik niet ontkennen. Maar mag ik dan tegelijk de vraag stellen of uitingsvormen ervan hier en daar ook eens met een onsje minder gedoseerd kunnen worden. Met de beste wil van de wereld, nee, zelfs met maar een beetje goede wil snap ik het nog wel dat men het heerlijk vindt om er met de motor, en zelfs met een beetje daarbij behorend geluid en geweld, op een mooie dag op uit te trekken om eens goed kilometers te vreten. Bijna normaal en zelfs herkenbaar voor mij. Want ging ik ook niet zo’n dikke vijftig jaar geleden vaak op pad met mijn Sparta, of met mijn Mobylette en als het niet anders kon met de Solex van mijn vader? Om dan tochten over de rivierdijken te maken, vanuit Culemborg richting Dordrecht, of de andere kant op naar Arnhem of Nijmegen. Dat was genieten toen en zal het dus nog altijd zijn zij het in een wat andere en zwaardere vorm. Waar mijn begrijpen wel ophoudt. Want hoewel een en een twee is, blijft de lol van het met zijn tienen achter elkaar en uren lang met de motor door de Eifel en de Ardennen rijden geheel voor mij verborgen, zij het dat het waarschijnlijk in een diep gevoelde behoefte van die mensen voorziet, namelijk in het verlangen om iets samen te doen. Maar mij in die context dus niet gezien. En precies zo vergaat het mij als ik horden mensen op zon – en feestdagen in rijen naar de IKEA’s en Outlet Centers van deze wereld zie gaan, omdat het daar zo gezellig is, heet het dan.

Welke bewering voor mij een reden is om de andere kant op te gaan en rechtsomkeert te maken. Dan maar eens geen sociaal wezen zijn op dat moment. Zoals een soortgelijke behoefte mij ook vergaat als ik horden, duizenden mensen zie springen en dansen als een DJ weer een set draait om die meute van zijn luisteraars uit hun dak te doen gaan. Waarbij een deel van de pret opnieuw dat samen doen en beleven schijnt te zijn. En dan ook nog als haringen in een ton, wat dan the sign of the time moet zijn. Een weerslag van de tijdgeest die mij volledig is ontglipt als ik beken dat ik daar dus niet bij wil horen. Hoewel ik ook een sociaal wezen ben en ook wilde zijn, al was dat in die uitgesproken vorm toch wat langer geleden, merk ik als ik mij vastklamp aan mijn herinnering aan de dansavonden in de zestiger jaren in het KAB – gebouw, in de Werkman, in de Zandstraat in Culemborg, waar het plaatselijke jonge volkje zich op zaterdagavonden amuseerde in een kleine zaal, ook redelijk dicht opeen, maar met de jonge mannen en vrouwen strikt gescheiden. Zo ging dat toen en was ook leuk, maar het waren andere tijden met dezelfde grondtoon dat de mens een sociaal wezen is, met gradaties daarin. Met voor mij, om heel eerlijk te zijn, de wat lichtere klassering omdat ik mijn zijn en identiteit niet per se ontleen aan het samen zijn en doen met andere mensen. En dat ook niet altijd wil. Omdat wat ik ben, mijn eigenheid, misschien nu wel echt apprecieer.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Sociaal wezen willen en zijn

  1. Dhyan zegt:

    Ik denk dat dat ‘samengevoel’ er met de paplepel wordt ingegoten, aangesterkt door het sport en voetbalgebeuren, popconcerten, Prinsjesdagen door kinderen van jongs af aan bij elkaar op te hokken. Ook nu hoor je overheidsreclame dat we het ‘samen’ moeten doen. Kinderen verlangen naar school om ‘samen’ weer op dat schoolplein te kunnen zijn, wat een gruwel al dat gegil en geschreeuw.

    Het mooie is juist het individualisme, het uit het gangbare patroon vallen, de eigenheid bewaren en juist dat wordt door opgefokt groepsgebeuren weggehoond, gepest.

  2. sjogkel zegt:

    In mijn ervaring bv als muziekliefhebber kan individualisme (jezelf zijn) en groepsgebeuren heel goed samen gaan. Het kan wel gebeuren dat een groep mensen ergens in opgaan of zich aan elkaar conformeren, dit proces kan je handig uitbuiten vroeger de kerk tegenwoordig de commercie..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s