Stilte voor een storm?

De vraag of het leven op dit moment niet ten onder dreigt te gaan aan monotonie, aan een ondraaglijke saaiheid, komt bij mij ook vaker langs. Wordt ze al niet aan mij gesteld, dan ben ik zelf wel op zoek naar de raadselachtige verandering in de structuur van mijn bestaan, waaraan het coronavirus nu al zo’n maand of twee debet is. Niet dat ik gebukt ga onder die monotonie zoals die kennelijk door menigeen wordt ervaren. Er zijn momenten dat ik mij, in weerwil van alle toegenomen onzekerheid, bevrijd voel, verlost van alle beuzelarijen en geneuzel, van het mini-activisme waar Nederland de laatste paar jaar alleen maar meer door geteisterd werd. Opwinding die over niets ging en al helemaal niet met levensvraagstukken te maken had. Of moet de boosheid over het fenomeen Zwarte Piet daar wel toe gerekend worden? Was de kwestie van het wild in de Oostvaardersplassen nou werkelijk zoveel heisa waard of riep ze dat op bij gebrek aan beter en interessanter? Om nog maar te zwijgen over de hele opgewonden boerenstand die zoveel lawaai bleef maken dat ze wat mij betreft nog meer als kiespijn gemist kon worden. Want waarover ging het allemaal meer dan kaal en naakt eigenbelang van een groep die tientallen jaren in de watten was gelegd en zodoende zich alleen maar meer in de eigen welvaart kon wentelen. En dan doet een onsje minder opeens zo maar au en schijnt er dus leven als een oordeel gemaakt te moeten worden. Alsof de wereld verging en we nu twee maanden verder alleen maar des te beter weten dat er meer dan genoeg om ons heen gebeurt en is gebeurd om je echt druk over te maken.

Alles is weer geland, op zijn plaats terecht gekomen en de verhoudingen zoals ze behoren te zijn, blijken weer hersteld. Misschien zijn we zelfs terug bij af terecht gekomen en zien we kans, of grijpen we hem mogelijk wel, om wijs geworden door de ervaring die we door en rond het coronavirus hebben ondergaan, op wat schreden terug te keren. Want waar kwam de afgelopen tijd, toen de nood het hoogst was, het heil vandaan en waar moest menigeen het handje ophouden? Inderdaad bij die zo vaak verguisde en misprezen overheid, die plotseling stukken sterker bleek dan die o zo opgehemelde markt, die als een plumpudding het begaf en in elkaar zakte toen het coronavirus maar even de hoofd op stak. Moet de rol van de overheid in het economisch proces daarom niet opnieuw bezien worden, geherwaardeerd? En zou het ook niet eens tijd worden om de beloningsstructuur van haar onrechtvaardigheid te ontdoen en al die vitale beroepen op hun juiste waarde te schatten, oftewel dat zo gemakkelijk en vrijblijvend applaus daadwerkelijk om te zetten in klinkende munt voor hen. Desnoods maar ten koste van al die goed betaalde lieden die met al die zogenaamde verantwoordelijkheden zo lekker zijn blijven incasseren, maar als het puntje bij paaltje komt geen poot uitsteken noch een deuk in een pakje boter blijken te kunnen schieten. Misschien zou dat wel eens de winst van die monotonie kunnen zijn, die dan zo maar een stilte voor de storm kon zijn geweest, een storm die in feite zo hard mogelijk moet gaan waaien om de foute arbeids – en beloningsverhoudingen in een gerechtvaardigd tegendeel te doen verkeren.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

3 reacties op Stilte voor een storm?

  1. Mack zegt:

    Nu maakt men zich druk over seks voor singles. Wat betreft die vitale beroepen, ik vind dat te makkelijk. Als je zo gaat redeneren blijft alleen de bakker over, en stort de hele economie in. Vitale beroepen kunnen ook alleen bestaan doordat er een hele zinloze geldmachine omheen draait.

  2. Dhyan zegt:

    Het is maar de vraag of de overheid zo sterk is, om over herwaardering maar te zwijgen. Ze zijn sterk gebleken in het nemen van maatregelen maar of er al oplossingen in zicht zijn vanwege het opgelopen tekort is een groot raadsel. En als dit qua kosten, al helemaal in het licht van het strooien met miljoenen, zoniet miljarden, allemaal zomaar kan waarom dan altijd weer meer belastingen geheven, pensioenen gekort, verpleegkundige zorg structureel onderbetaald, pensioengerechtigde leeftijd opgeschoven. Maar goed van de zeurpijntjes zijn we af.

  3. L zegt:

    Goed gezegd Rob.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s