In de eigen bubbel

Eigenlijk had hij zich door de jaren heen steeds als een zachtmoedig mens doen kennen die in gezelschap nooit iemand in de weg zat. Het hoogste woord pleegde hij niet te voeren. Om een mening zat hij meestal verlegen. Zo iemand was het, die voor mijn gevoel altijd op de sfeer en de stemming meedeinde, waardoor hij mij voor zich innam, maar tegelijk, zo bleek later, een bedrieglijk beeld van zichzelf opriep. Hij suste mij in elk geval in slaap, elke keer als ik hem weer tegen kwam, tot dat ene moment dat bij hem mogelijk de druk wat te hoog opgelopen was en hij er onverhoeds en plompverloren een mening uitkwakte – want anders kon je het niet noemen – die er opeens niet om loog en waarmee hij zijn kaarten voor altijd op tafel legde en dus voor net zo lang ook meteen uitgepoept was. En hoe het zover kwam, kan ik mij niet herinneren. Zeker is dat hij mij volkomen verraste, onaangenaam vooral, toen hij eigenlijk onaangekondigd stelde dat zijn belangstelling zich beperkte tot zijn voortuin en de straat waarin hij woonde, dat dat voor hem de wereld was en dat wat zich daarbuiten afspeelde hem niets deed en hij daarover ook niets wilde weten noch wat van wilde vinden. Waarmee de kous voor hem af was en ik voor dat ene moment lichtelijk ontredderd was omdat er weer eens een beeld bij mij kantelde en mijn zicht op het menselijk handelen en denken de volgende deuk opliep.

Een stevige schok was het toch, omdat ik gedurende jaren, weliswaar eigenhandig en op eigen gezag, zonder het ergens getoetst te hebben, een beeld had geschapen dat zich niet bleek te verhouden tot de werkelijkheid zoals die ineens voor mij opdoemde. Daar zat ik dan met mijn goeie gedrag en de overtuiging dat ik gedurende mijn werkzame leven een afgepaste kijk op mensen had gekregen. Maar het werd uiteindelijk een incident uit een vorig leven waar ik verder geen acht meer op sloeg om gewoon met mijn eigen leven en kijk op de wereld en de mensen verder te gaan. Tot daar opeens het coronavirus was en alles echt anders werd, waaronder bijvoorbeeld ook mijn mens – en mijn wereldbeeld. Want dat incident uit een verder verleden bleek verdomd nog aan toe niet op zichzelf te staan. Het aantal voorbeelden van mensen die in hun eigen bubbel leefden, stapelde zich op, zoals ik er ook almaar minder van op moest kijken dat mensen zonder met de ogen te knipperen bekenden dat ze het nieuws niet volgden noch er wat mee wensten te hebben. Zie daar de oorlog en de strijd tegen dat virus maar mee te winnen, kan ik nu nog alleen maar verzuchten, terwijl ik alweer een illusie armer geworden ben. Zonder er overigens het bijltje bij neer te gooien. Want geloof het of niet, dat zal namelijk nooit gebeuren.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

4 reacties op In de eigen bubbel

  1. Dhyan zegt:

    Mijn oma zei altijd ‘de wereld is zo groot als mijn armen kunnen reiken’ daarin heeft ze groot gelijk gehad. We kunnen alleen daar fysiek wat betekenen waar we zijn. Mijn armen strekken niet zover dat ik het elders ondervonden leed kan ledigen. Verhalen over de rest van de wereld kunnen hevig verontrustend en zeer pijnlijk zijn omdat ik daar geen vat op heb of veranderingen kan aanbrengen.

    Ik zou daarom mijn mening maar eens in een ander daglicht plaatsen.

  2. Dhyan zegt:

    …. 2e poging…

    Mijn oma zei altijd ‘de wereld is zo groot als mijn armen kunnen reiken’ daarin heeft ze groot gelijk gehad. We kunnen alleen daar fysiek wat betekenen waar we zijn. Mijn armen strekken niet zover dat ik het elders ondervonden leed kan ledigen. Verhalen over de rest van de wereld kunnen hevig verontrustend en zeer pijnlijk zijn omdat ik daar geen vat op heb of verandering kan aanbrengen.

    Ik zou daarom zo’n mening maar eens in een ander daglicht plaatsen.

  3. math zegt:

    Maar de wereld is o zo klein geworden. De één miljard mensen die vandaag honger en bittere armoe hebben staan te popelen om morgen hier naar toe te komen. Alles is zo dichtbij en alles raakt ons al.

  4. Mack zegt:

    We zijn niet allemaal voorbeeldige burgers die maatschappelijk betrokken zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s