Dilemma’s in crisistijd

Het lieve leventje dat we zo gewend waren en zo koesterden, is in nog geen drie weken tijd hopeloos tot stilstand gekomen. Sterker nog, het dreigt in haar volle omvang op de helling te gaan. Want wat is er nog zeker? Wie maakt er nog plannen? Wordt er nog over vakanties, feestjes en festivals gedacht, laat staan gesproken? Dat zijn de dominante vragen en overpeinzingen bij mij op dit moment. Overleven is nog slechts aan de orde, hoewel ik mij na gisteren tegelijk wel afvraag of dit bij iedereen zo dwingend speelt en of het gevoel (of is het de hoop?) dat het wel los zal lopen met die corona, niet even nadrukkelijk rondzingt in de wereld om mij heen. Een vraag die bij mij maar bleef opspelen toen ik mijn voortuin gisteren op orde aan het brengen was. Terwijl ik dat deed, raasde het verkeer, de motoren, de wielrenners, de oldtimers, de sportwagens met open daken in onmetelijke aantallen voorbij. In hoeveelheden die op de zondagen in betere tijden in de verste verte niet gehaald werden. In hordes trok men het Limburgse Heuvelland in alsof er niets aan de hand was en de vele etablissement gewoon nog open waren.

Corona leek even vergeten op deze woensdag die wel een ongedachte vakantiedag kon zijn geworden. Bijna business as usual. De thuiswerkers hadden duidelijk een snipperdag genomen en lieten de boel de boel en de sores nog meer de sores. En daar stond ik dan met mijn goede gedrag, met mijn zelf verkozen, maar ook zo noodzakelijk geachte quarantaine, mij gedeisd te houden met al mijn zorgen en verontrusting, die er bepaald niet minder op aan het worden zijn. Door alle dramatische feiten, door alle horrorscenarios die ook nog eens breed uitgemeten worden en voorzien zijn van de vreselijkste cijfers en veronderstellingen. Wat bij mij wel de vraag oproept of daar, naast de noodzaak om een krant gevuld te krijgen, enig belang mee gediend is. In elk geval niet mijn belang en naar ik aanneem ook geen publiek belang. Want ik word er bepaald niet geruster op en rustiger van en heb daardoor tegelijk de neiging om ook voortdurend mijzelf te diagnosticeren, om aan elk pijntje en kuchje een verhaal te verbinden. Waar je dus echt niet beter van wordt of je fijner gaat voelen. Moet ik dan toch maar de auto pakken en de dag plukken en mijn kop in het zand steken, is ook zo’n dilemma dat bij deze crisis hoort.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

2 reacties op Dilemma’s in crisistijd

  1. Mack zegt:

    Die mensen waren waarschijnlijk allemaal op de vlucht.

  2. sjogkel zegt:

    een lock-down op de hele informatievoorziening is af en toe nodig, geen mens houdt dit vol. Wandelen of fietsen, een stukje met de wagen. Alles rustig aan. Puur voor eigen welzijn, moet kunnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s