Een hommage aan Harrie Bartels

Gelukkig. Een museumbezoek kan ook nog wel eens een geweldige verrassing brengen. Het is niet alleen de gesneden koek en de gemakkelijkste weg die bewandeld wordt omdat zelf de broek moet worden opgehouden. Compliment daarom voor dat kleine en sympathieke Museum Valkenburg waarvoor ik hier al vaker een lans heb gebroken en dat het waarachtig weer klaar speelt om van zich te doen spreken met een expositie die voor mij een echte surprise betekende. Bijna verbluft stond ik toen ik er naar binnenging na een paar maanden te zijn weggeweest en meteen aanliep tegen een van de doeken van Harrie Bartels (1936 – 2015), een belangrijke Limburgse schilder, van wie ik wonderlijk genoeg tot dan en naar later bleek volkomen ten onrechte nooit had gehoord. Want wat een fraai werk had deze schilder bij zijn leven gemaakt. Met daarin een paar belangrijke rode draden. Allereerst de doorkijkjes en vensters die hij vanuit zijn woningen aan de Maas of elders in het Limburgse land maakte. Dan zijn fascinatie voor Marokko, dat na Limburg zijn tweede thuishaven werd en dat hij in beeld bracht in reeksen van schilderijen die de sfeer van dat land en zijn bewoners ademde en waarin met name de kameel via zijn kwasten en penseel de aandacht kreeg.

En ten slotte de kinder – en mensenportretten, die telkens met empathie geschilderd bleken, want steeds in gedekte tinten en tonen, zoals dat ook een basiskenmerk is van zijn hele oeuvre. Waardoor en waarlangs ik een paar uur heb mogen dwalen. In grote bewondering, maar nog meer met verwondering om het enkele feit dat Harrie Bartels tot dan voor mij een onbekende was geweest in de vijfenveertig jaar dat ik nu in Limburg woon. Verbazingwekkend, te meer omdat ik zijn naam nog nooit in enig krantenartikel of een kunstrecensie was tegengekomen. En dat in weerwil van het feit dat hij door de echte kenners de beste Limburgse schilder van zijn generatie werd en nog wordt genoemd. Maar Harrie Bartels was er de persoon niet naar, zo las ik in een flyer, om zelf aan de weg te timmeren en de publiciteit te zoeken. Hij trad niet graag op de voorgrond, maar werkte liever. Vandaar dat lot van de vergetelheid, waaraan hij nu door het Museum Valkenburg terecht is onttrokken met deze expositie van zijn fraaie werk, dat dan ook een terechte hommage aan hem is, vijf jaar na zijn onopgemerkte dood. Grijp dan ook vooral de kans, tot 13 april, om van zijn artistiek testament kennis te nemen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur, Tips en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s