Erdogan en zijn vluchtelingen

Een fraai heerschap is Erdogan, de Turkse president en alleenheerser, allerminst. Als cynisme en machtspolitiek nog niet bestonden, dan was hij bijna de eerst aangewezene en ook het meest getalenteerd om ze uit te vinden en er ook vorm aan te geven. Want dat hij zijn sporen trekt in de wereldpolitiek, worden we bijna elke dag gewaar, als we hem weer druk bezig zien om bondgenootschappen te zoeken en te sluiten met de groten op deze aarde. Waarbij hij zich bepaald niet kieskeurig toont, als hij zich maar wat graag beste maatjes weet met types als Trump en Poetin. Zonder aanziens des persoons gaat hij dus te werk, hoewel altijd in het belang van Turkije naar aangenomen mag worden. Met, als het moet, soms de leugen om bestwil of de hand gelicht met de waarheid. Maar evenzeer ook wel eens met het gelijk aan zijn zijde. Zo objectief mag ook naar zijn handelen gekeken worden om tot een waarachtig oordeel erover te komen. Zoals bijvoorbeeld op dit moment zeker zo noodzakelijk is nu hij met de halve wereld overhoop ligt vanwege zijn handelen in de Syrische crisis. Waarbij zijn verborgen agenda in verband met het Koerdisch probleem maar even vergeten moet worden en het het beste is om de naakte feiten te laten spreken als grondslag voor meningsvorming over de wijze waarop deze Erdogan momenteel de EU en de NAVO onder druk zet om hem te steunen bij zijn aanpak van de Syrische kwestie.

Dat gebeurt inderdaad niet zachtzinnig en zijn druk komt in de buurt van cynisme. Maar anderszins is de vraag evenzeer gerechtvaardigd of hij misschien ook mag met bijna 4 miljoen vluchtelingen op zijn grondgebied waar de EU en Europa niets meer mee te maken willen hebben nadat ze een paar jaar terug met Turkije een deal hadden gesloten over de opvang van vluchtelingen, welke Erdogan een zak met geld opleverde, maar tegelijk ook een steeds groter wordend probleem. Maar waarmee Europa dus wel de handen vrij kreeg om de kwestie van de veertigduizend migranten op de Griekse eilanden op te lossen, zonder dat daar tot nu toe, vier,vijf jaar later, een oplossing in de vorm van een verdeelsleutel over de lidstaten voor is gevonden. Dus hoezo vanuit Brussel en de verschillende Europese hoofdsteden wijzen naar Erdogan en hem van cynisme beschuldigen, als je jezelf al zo lang met zo veel machteloosheid te kijk zet? Welk recht van spreken heb je nog als je er maar niet in slaagt om die veertigduizend te verdelen over een gezamenlijk oppervlak van ruim tien miljoen vierkante kilometer waar 450 miljoen Europeanen wonen, terwijl een land als Turkije zeker twintig keer zo klein is en in dat gebied naast haar tachtig miljoen Turken ook nog eens aan vier miljoen vluchtelingen plaats moet geven? Over verhoudingen en perspectief gesproken. En wie had het hier over machtspolitiek en cynisme?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Erdogan en zijn vluchtelingen

  1. sjogkel zegt:

    de vvd is als de dood voor deze vluchtelingen straks komen er verkiezingen, we zijn dubbelhartig

  2. Dhyan zegt:

    Vanwaar die vanzelfsprekendheid om alles dat op de vlucht is maar hier naartoe te halen?

  3. L zegt:

    @Dhyan: een beetje medemenselijkheid misschien? En niet alles of iedereen, maar als elk land in Europa zijn deel doet zouden Griekenland en Italië niet met de problemen zitten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s