Portugees dagboek (nawoord)

Welk boek kent nou niet een nawoord? Een epiloog om deze en gene te bedanken, om conclusies en waarnemingen samen te vatten, om alle genoemde namen nog eens op een rijtje te zetten, om woorden, voetnoten en verwijzingen nader te verklaren. Ja, wat wordt er niet ondergebracht in het aanhangsel van een boek, dat geen boek zou zijn als het geen epiloog bevatte. Waardoor het welhaast logisch is dat mijn Portugees dagboek ook niet zonder kan, maar ik het toch weer even anders gebruik, namelijk om nog wat losse eindjes, vragen en stukjes die over schoten, ook hun plaats te geven om zo het hele verhaal over die reis van bijna zeven weken compleet te maken. Zo kon ik bijvoorbeeld nergens mijn verbazing kwijt over het feit dat de tolwegen in Spanje en Portugal zo matig tot zelfs uiterst dun bezet zijn, terwijl ze in Frankrijk, van Perpignan tot Toul en van Parijs tot Biarritz overvol blijken. Curieus dat de mate van acceptatie van het betalen van tol voor het berijden van een weg per land zo kan verschillen. Met als uitschieter Portugal, waar de traditionele doorgaande wegen juist zo druk bereden worden en een A22 of een A2 paradijselijk vrij van autoverkeer zijn. Over stilte en afwezigheid gesproken. Waar je normaliter op elke plaats in Europa struikelt over de Nederlander, heeft deze het nu wat ons betreft volledig, echt volledig laten afweten bij onze tocht dwars door Spanje. Op het traject Huelva – Sevilla – Cordoba – Manzanares – Valencia – Barcelona – La Junquera zagen wij geen enkel Nederlands kenteken. Zelfs niet op zaterdag en op zondag.

Niets, maar dan ook helemaal niets dat in de verste verte aan Nederland deed denken. Vreemd, ongewend en ongewoon. Iets als een zeldzaam natuurverschijnsel, waar wij geen enkele verklaring voor hadden. En ten slotte nog dit. Iets van een afgang, een soort van een deconfiture, om het eens heel mooi te zeggen, zonder dat het een doekje voor het bloeden wordt. Want pijnlijk was het een beetje wel. Ga mee naar een coffeecorner die bij een Portugese supermarkt hoort en waar dus koffie op zijn Portugees wordt geserveerd, zonder dat die specialiteit ervan mij als Hollander wist te bereiken. Ik zat er met mijn vertrouwde bagage, kennis en gewoonten. Wat onder andere inhield dat ik iets als een koekje bij mijn koffie verwachtte en die ook leek te krijgen in een opgerolde vorm. Gretig als altijd tastte ik toe en stopte dat wat op een koekje leek, in mijn mond. Het bleek keihard, er was ondanks kauwen geen beweging in te krijgen en het begon alleen steeds bitterder te smaken. Waardoor ik van een eventueel verder genot maar afzag. Om kort daarna een tafel verder een echte Portugees bezig te zien, namelijk om zijn koffie ermee te roeren. Snelle navraag leerde mij dat het een kaneelstokje was dat gebruikt wordt om de koffie nog extra smaak te geven. Waarna ik er het zwijgen toedeed en met stille trom vertrok. Precies zoals dit Portugees dagboek ook hoort te eindigen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Portugees dagboek (nawoord)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s