Portugees dagboek (39)

Met de typisch gemengde gevoelens begin ik met dit voorlaatste deel van mijn Portugees dagboek, op de laatste volle dag die wij nog in de Algarve verblijven. Morgen vertrekken we weer richting Nederland, noordwaarts. Dus dat een verlangen naar thuis zijn weg zoekt in mijn humeur, is meer dan vanzelfsprekend na meer dan zes weken daar weg te zijn geweest. My home is my castle immers en is dat vanaf 4 januari ondanks mijn afwezigheid daar ook gebleven. Zo werkt dat nu eenmaal. En bij wie niet? Maar een zekere weemoed – zou het die spreekwoordelijke Portugese saudade zijn? – strijdt momenteel in mijn gemoed om voorrang met dat verlangen naar huis. Vandaar dat gemengde gevoel waarin ik nu al een gemis begin te ervaren terwijl ik hier nog niet weg ben, maar dat als vanzelf ontstaat door de zekerheid van dat vertrek morgenochtend vroeg. Want ik laat hier toch het nodige achter waar ik wat mee heb of heb gekregen. Zoals die onvergelijkelijke visrestaurants die je in ons Nederland dus nooit zult vinden. Of dat geluid van die brekende golven van de Atlantische Oceaan.

De pasteis del nata, dat verrukkelijke minigebak, was dagelijks aan mij besteed, en zal ik bij gebrek aan betere versies thuis meer dan node moeten missen. Net zoals die klepperende ooievaars boven Silves, die zich trouwens in heel Zuid-Portugal opperbest schijnen thuis te voelen. Wat gerust een veelbelovend teken mag heten. En zo moet ik het ook zien te doen zonder die alom aanwezige amandelbloesem, zonder de heerlijk rustige tolwegen waar je je vaker in je eigen droomland waant, zonder de zakken laranjas die overal voor een prik te krijgen zijn en ook zonder die coffeecorner die elke supermarkt kent. Maar nog wel het meest zonder de rust en de vriendelijkheid die hier alom heerst en nog wel het meest tot uiting komt in het tijd hebben voor elkaar, in dat praatje en die lach die het publieke leven domineert. Gewoon omdat alles, of liever gezegd veel, hier gewoon is gebleven. Wat heel goed voelde en nog het meest zijn stempel zal blijven drukken op de herinnering aan onze tijd hier, die we eenmaal thuis gekomen natuurlijk voortdurend tot nieuw leven kunnen brengen met die Portugese muziek, de fado, waarin dat verlangen, die weemoed altijd weer doorklinkt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Portugees dagboek (39)

  1. Mack zegt:

    Welkom terug vast.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s