Portugees dagboek (37)

Het is onbestaanbaar dat tijdens een verblijf van zes weken in een appartement in de Algarve, hoe idyllisch de omstandigheden ook zijn, alle dagen geruisloos verlopen en voorbij gaan. Er gebeurt altijd wat, maar exceptioneel wordt het wel als het een met het ander samenloopt. Want dat was ook weer niet de bedoeling, vonden wij, overwinteraars, die tot dusver de vogel afschoten in Portugal en over geluk en meezitten eigenlijk niet hebben te klagen. Bofkonten zijn we eigenlijk, ook op de dag dat het eens een keertje wat tegenzat met een verstopte afvoer en een huisslot dat tegelijkertijd geheel vernieuwd moest worden. Overlast heet dat normaal gesproken en ook iets waar je niet op zit te wachten. Om wanneer dat dan gebeurt, te merken dat je hier waarachtig in de luwte, buiten schot en als het ware in het paradijs verkeert. Omdat elk probleem, hoe klein ook, voor je wordt opgelost. Haast op het genante af als je erbij staat en ernaar kijkt hoe alle sores door anderen bij je worden weggenomen en een probleem voor je wordt opgelost. Is daar nog wat voor te zeggen en kom je ermee weg dat het hier om de reguliere bedrijfsongevallen en het gewone onderhoud gaat, een ander verhaal wordt het als ook nog eens meegenomen wordt dat ons appartement om de twee dagen wordt gepoetst.

Zeg maar gerust dat het onder handen wordt genomen door twee, drie Portugese dames, die dan ook de bedden opmaken en deze één keer per week verschonen. Want als je daar dan bij staat en ernaar kijkt, waar haast niet aan valt te ontkomen, dan wordt het behoorlijk ongemakkelijk en krijg je toch last van vleugen van schaamte, omdat je je wel een soort van slavenhouder dan wel een koloniaal kon voelen. Alsof de negentiende eeuw weerkeert. Voor mij is er niets anders van te maken. Waardoor ik, om mijzelf toch enigszins op mijn gemak te stellen, alleen maar het grootst mogelijke respect kan opbrengen voor deze vrouwen die zich voor mijn plezier en mijn luxe uit de naad werken. Want je zal dit werk maar moeten doen, vijf dagen per week, negen uur lang, om ook iets van een beter leven binnen bereik te krijgen. Hoewel dat natuurlijk in de verste verte niet tippen kan aan mijn luxeleven. En die verhouding is het nou precies die mijn plaatsvervangende schaamte veroorzaakt en mij een hopeloos gevoel geeft, omdat ik er geen pest aan kan veranderen, aan deze vorm van decadentie. Want een andere naam weet ik er niet voor te verzinnen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Een reactie op Portugees dagboek (37)

  1. math zegt:

    Dat is toch de beruchte schaar van de tweedeling, die steeds verder uit elkaar gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s