Portugees dagboek (35)

Er zijn van die verhalen welke goed na te vertellen zijn, maar die je beter niet opnieuw kunt beleven. Dit is exact zo’n verhaal dat de volgende dag nog alleen de voortdurend herhaalde vraag opriep hoe het zo heeft kunnen lopen en waar het verstand was gebleven op het moment dat er echt nagedacht moest worden en een beslissing genomen. Want op een of andere manier was de ratio op de loop gegaan op het moment dat de verrukkelijkste zeebaars ooit in het kustplaatsje Ferragudo was genoten. Die genieting was op dat moment kennelijk niet genoeg en moest onherroepelijk verbonden worden met het bezoek aan een bezienswaardigheid die in het onvolprezen Capitoolgidsje onder onze aandacht was gebracht. We moesten en zouden de Barragem da Bravura zien, zo’n stuwmeer dat in het dorre en droge Portugal tot de zeldzaamheden behoort. Grenzeloos vertrouwend op Google Maps, dat ons al zovele goede gidsdiensten had bewezen, tikten wij de te rijden route in en startten onze automatische piloot met onze oren nog alleen maar gespitst om zo een gemoedelijk zondagritje te maken. Waar het aanvankelijk veel van weg had, maar met na verloop van tijd toch steeds schimmiger aanwijzingen die elkaar ook begonnen tegen te spreken en ons minder en minder op weg hielpen, ons eigenlijk vaker en vaker stuurden naar binnenweggetjes en een toenemend aantal karrensporen. Wat onmogelijk de bedoeling kon zijn.

Zo kon je toch niet bij een attractie geraken, was de vraag die meer en meer dwingend bij ons opkwam, toen het in feite voor elk antwoord daarop te laat was. We waren het spoor geheel bijster geraakt en terecht gekomen in een gebied waarvoor de kwalificatie “onherbergzaam” maar al te passend was. Geen levend wezen meer te bekennen in dit maanlandschap, dat langzamerhand overging in steile hellingen en bospaden die bezaaid waren met de meest gore steenslag, die zelfs in Parijs – Roubaix nog niet op haar parcours geduld zou worden. Maar hier dus wel, waar wij ons ook begonnen te wanen in een van de trajecten van de Parijs – Dakar rallye totdat onze moeizame weg, noem het een gang van 10 kilometer per uur, gekruisd werd door een peloton motorcrossers en wij ons dus bleken te bevinden op hun wedstrijdcircuit. Wat er op moest duiden dat zich ergens de bewoonde wereld bevond en een uitgang daarheen. Een broodnodige zekerheid op een moment dat het onbegaanbaar doolhof op de hellingen rond dat stuwmeer zich rondom ons begon te sluiten. Waarmee tegelijk de wijsheid ter plekke bij ons weerkeerde en ons zo dwong om rechtsomkeert te maken en precies dezelfde weg terug te rijden. Wat met succes gebeurde en uiteindelijk leidde tot de luide zucht van verlichting toen wij na een uur uit de koers te zijn geweest en op brute steenslag te hebben verkeerd, weer de eerste strook asfalt mochten beroeren. Met dank aan mijn Volkswagen Polo die hier dat stukje reclame meer dan heeft verdiend.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Portugees dagboek (35)

  1. Anoniem zegt:

    De documentaire serie “In Europa “ van Geert Mak op NPO 2 ging gisteren over Portugal.
    Wens jullie nog mooie dagen in de Algarve.
    Christel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s