Portugees dagboek (33)

Vijf weken rondkijken in de Algarve levert natuurlijk de nodige interessante observaties op die misschien bij een diepgaander analyse best wel een sleutel op kunnen leveren om de Portugese ziel, of noem het voor mijn part geest, op het spoor te komen. Ik zal me niet aan dat soort speculaties overgeven, hoewel het uiteraard hier en daar best wel jeukt bij de benoeming van sommige waarnemingen. Zoals bijvoorbeeld in het geval van de constatering dat iedere stad, dorp, gehucht op zijn minst wel één of twee standbeelden kent door middel waarvan de herinnering aan een locale grootheid in ere wordt gehouden. En dat is niet zelden een dichter, maar ik heb in de hele galerie ook wetenschappers, bestuurders, componisten en muzikanten gezien, die in de plaatselijke, regionale of landelijke geschiedenis van de 18e, 19e of vorige eeuw figureerden. Opvallend veel eerbetoon als het vergeleken wordt met wat er wat dat aangaat in ons land te doen gebruikelijk is. Waar de Portugees zich trouwens ook in onderscheidt van ons Nederlanders, is de uitgesproken voorkeur die er bestaat voor zoetigheid, waar hier in Nederland toch de hartige snacks geprefereerd worden.

Het moet bij de Portugezen toch iets met het nationale gemoed te maken hebben, waarin de saudade, de weemoed overheerst en vaker om troost vraagt, die dan waarschijnlijk gezocht wordt in de zogenaamde ‘dulces’ waarvan wij in elk geval ten volle hebben genoten. Want dat de Portugees een getalenteerd patissier is, staat onomstotelijk vast en wordt alleen al bewezen door de fameuze pasteis del nata, hoewel zijn kwarktaart of appelgebak er evenmin om liegen. Zodat de conclusie meer dan gerechtvaardigd is dat in dit Zuideuropese land voor onze vaderlandse banketbakker Robert van Beckhove absoluut geen wereld meer te winnen is. Wat saudade en de behoefte aan troost daarom al niet vermag. Als die ook al niet terug te zien is in nog zo’n omstandigheid die in ons Nederland zo langzamerhand tot het verleden is gaan behoren omdat we steeds meer via onze mobiel met elkaar lijken te gaan communiceren. In Portugal dus in de verste verte nog niet en zeker niet door de oudere generatie, die nog opvallend vaak met elkaar op straat in gesprek is, zonder dat daarbij sprake is van stemverheffing. Opvallend bijeen genomen en allemaal, dat zeker, maar toch ook weer teveel constateringen op zich om daaruit zwaarwegende conclusies over het Portugese humeur te trekken, laat staan om daarover te gaan generaliseren.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s